ห้เพราะละครสุนัขน้ำเน่าขมขื่น บัดนี้กลับมีน้ำตาไหลออกจากหางตา
ต้าไป๋เหินเวหา แต่ดวงตากลับเหลือบมองอีกทิศทางหนึ่ง ฉากนี้ถูกอันหลินจับสังเกตเห็นเข้าพอดี
ที่พักของต้าไป๋อยู่ในเรือนหรูหราหลังหนึ่ง มีราชสีห์สีดำระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณเป็นพ่อบ้าน รวมถึงนักพรตมนุษย์สิบกว่าชีวิตที่ให้การรับใช้ จากสิ่งนี้เห็นได้ว่าสถานะของมันในสำนักสัตว์เทพไม่ต่ำต้อยเลย
ภายในห้องนอนของมัน มีกระดูกชิ้นใหญ่อย่างมาก ส่องแสงห้าสีเป็นครั้งคราวอยู่หนึ่งชิ้น
“นี่เป็นกระดูกที่ข้าชอบที่สุด โฮ่ง!”
ขณะที่พูดต้าไป๋ก็คาบกระดูกขึ้นมาแล้วเลียอย่างสบายอุรา
อันหลินออกอาการตกใจ “นี่เป็นกระดูกของวัวสายรุ้งหรือ”
ดวงตาของต้าไป๋เปล่งประกายวาบ “ใช่แล้ว ไม่คิดว่าเจ้าจะรู้จักกระดูกชนิดนี้ด้วย”
อันหลินยิ้ม จากนั้นบอกเล่าเรื่องราวที่กลุ่มของพวกเขากินวัวสายรุ้ง เรียกมังกรเทพออกมาโดยไม่รู้ตัว ไปจนถึงเข้าสู่โบราณสถานให้กับต้าไป๋
ต้าไป๋ฟังประสบการณ์ของอันหลินอย่างสนอกสนใจ พูดอย่างตื่นเต้นว่า “ติดตามเจ้ามักจะพบเจอเรื่องสนุกมากมายเลย ข้าไปกับเจ้าแน่นอน!”
อันหลินก็ชอบการขี่สุนัขเหาะเหินมากเช่นกัน เมื่อได้ยินคำพูดของต้าไป๋ ก็ดีใจเป็นล้นพ้น
แต่จู่ๆ เขาก็นึกถึงอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมา จึงพูดว่า “ต้าไป๋ เมื่อเจ้ามาอยู่กับข้า แล้วชิงหัวจะทำอย่างไร นางเป็นคู่หมั้นคู่หมายของเจ้าไม่ใช่หรือ”
ต้าไป๋ส่ายหน้า “ไม่ต้องสนใจนาง ข้าเห็นนางเป็นแค่น้องสาว เมื่อข้า
