ป่วนแห่งจิตวุ่นวายไร้เทียมทานของเขาถูกกระตุ้นถึงขีดสุด!
ฝ่ามือจากจักรพรรดิเล่ยตงอู่นี้คือการโจมตีหมายสังหาร แม้แต่หลินลั่วเว่ยกับหยางเจิ้ง หรือแม้แต่จักรพรรดิชรา ก็อาจไม่อาจรับไหว
ซูเฉินจึงต้องใช้สุดกำลังเพื่อปกป้องหลินลั่วเว่ย
ร่างกายปั่นป่วนไร้เทียมทานของเขาสามารถดูดซับพลังทำลายจากฟ้าดินมาเสริมสร้างตัวเอง เป็นหนึ่งในวิธีป้องกันที่ทรงพลังที่สุด
เขาขับเคลื่อนพลังนี้ถึงขีดสุด เพื่อรับมือกับพลังอัสนีที่ลุกโชนทั่วฟ้า
โฮกก!
เวลาเพียงพริบตา ท้องฟ้าถูกสายฟ้าอัดแน่น เสียงคำรามของมังกรโบราณแทรกเข้ามา ทุกสิ่งถูกสายฟ้ากลืนกลาย ซูเฉินและพวกถูกกลบกลืนจนหมด
สายฟ้าฟาดใส่ร่างซูเฉินไม่หยุด เขากลืนกลายพลังนั้นกลายเป็นพลังทำลายเพื่อกลั่นกายา ทำให้กลิ่นอายเขาทวีความแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ
ร่างกายเขาราวกับสูงขึ้นหลายจั้ง ราวกับเทพยักษ์ คุ้มกันหลินลั่วเว่ยแน่นหนา
“ซูเฉิน!!!”
หัวใจของหลินลั่วเว่ยสั่นสะท้าน นางมองภาพซูเฉินยืนต้านฟ้า รับพลังอัสนีเพื่อปกป้องนางไว้แนบแน่น พลังทำลายที่เหลือกระทบถึงนางได้น้อยมาก
สายฟ้าฟาดใส่ซูเฉินไม่หยุด ทำให้เลือดไหลพรากตามร่างกาย
ดวงตานางแดงก่ำ
ความรู้สึกบางอย่างเอ่อล้นในใจอย่างไม่อาจควบคุ
