ช่วงชิงมาจากพื้นที่ศูนย์กลางหรอกใช่ไหม” มุมปากของจงหย่งเหยียนกระตุกแล้วเอ่ยปาก
“ดูจากท่าทางแล้ว เหมือนเขายังมีข้อมูลอีกไม่น้อยเลย” ซุนเซิ่งเหลียนกล่าว
“สมกับเป็นพี่อัน อหังการจริงๆ!” เหมียวเถียนกอดแขนเจ้าอัปลักษณ์แน่น เอ่ยปากชมเปาะ
นางคาดเดาเหตุการณ์ต่อไปได้แล้ว…
อันหลินกะพริบตาปริบๆ มองหลินจวิ้นจวิ้นที่ทำหน้างุนงง “เป็นอะไรไป เจ้าไม่มีสินค้าแล้วใช่ไหม”
หลินจวิ้นจวิ้นดวงตาแดงก่ำ กัดริมฝีปากอ่อนนุ่มไว้แน่นอย่างแข็งกร้าว ไม่อาจสงบจิตสงบใจได้อีกต่อไปแล้ว
ใช่แล้ว นางไม่เคยสิ้นหวังเช่นนี้มาก่อน
บีบคั้นกันเช่นนี้ นางใกล้จะสติแตกแล้ว
สิ่งที่มีค่าที่สุดบนตัวนางตอนนี้ก็คือจี้เทพสวรรค์ พอมีอะไรขายได้อีก ขายตัวนางหรือ
“อันหลิน…เจ้า…เจ้าตั้งใจมารังแกข้าใช่ไหม!”
น้ำตาคลอหน่วยในดวงตาของหลินจวิ้นจวิ้น นางไม่อาจนิ่งเฉยได้เช่นก่อนหน้าแล้ว กลายเป็นเด็กผู้หญิงที่ทุกข์ระทมเป็นที่สุดไปแล้วอย่างสิ้นเชิง
นางอยากจะจัดการอันหลินสักทีจริงๆ แต่รอบข้างมีคนมากมายปานนี้ นางไม่กล้าลงมือ จึงทำได้เพียงอดกลั้น ใครจะรู้ว่าตอนนี้โมโหน้ำตาแทบไหลแล้ว
“ไม่เป็นไร เจ้าอย่าร้องไห้ อย่างมากข้าก็แค่ไม่เอารางวัลก็เท่านั้น” ขณะที่พูด อันหลินก็ลบอักขระบนโต๊ะทิ้ง
ทำธิดาแห่งจักรพรรดิสวรรค์ร้องไห้ เรื่องนี้แพร่งพรายออกไปคงน่าตกใจเกินไป
เขาไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว จึงยอมรับความซวย ไม่เอารางวัลก็ได้
ใครจะรู้ว่า ความเห็นใจของอันหลินกลับ
