ชีเลย
ขณะที่พูด เขาก็เงื้อกระบี่พิชิตมารขึ้นจะฟันบอลสีดำลูกนั้น!
ฟิ้ว
ร่างสีขาวพุ่งมาหยุดอยู่ข้างตัวเขา
เพี๊ยะ!
ฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าของเขาอย่างแรง
แรงมหาศาลอันน่ากลัวจู่โจมจนเขาอาเจียนเป็นเลือด ร่างลอยออกไปแล้วตกลงบนพื้น
ใบหน้าของไป๋หลิงเย็นเยือก แขนขาวหยวกยังอยู่ในท่าเงื้อมือ
ทุกคนยืนนิ่งอยู่กับที่
โอ้โฮ! นางตบคนได้อย่างไร
ไม่สิ นางมีร่างเป็นตัวเป็นตนได้อย่างไร!
คนที่งงที่สุดก็คืออันหลิน
เขาลูบแก้มที่บวมเป่งของตนแล้วลุกขึ้นจากพื้น มองไป๋หลิงอึ้งๆ ราวกับเห็นผีอย่างไรอย่างนั้น
“เจ้าเป็นคนบอกให้ข้าตบเองนะ” ไป๋หลิงแสยะยิ้มแล้วพูด
“เจ้า…เจ้าไม่มีร่างไม่ใช่หรือ” อันหลินมองหญิงสาวที่สวมชุดขาวพลิ้วไหว ผิวเนียนละเอียดตรงหน้าด้วยความงุนงง
“ใครบอกล่ะว่าร่างจำแลงของสถาบันวิจัยไม่มีร่างจริง”
“อีกอย่าง อารยธรรมเทคโนโลยีดาวม่วงก้าวหน้ายิ่งนัก ใช่ว่าพวกเจ้าจะไม่รู้ แม้นี่จะเป็นสถาบันวิจัยที่ทิ้งร้าง แต่ก็ยังมีความหมายของการดำรงอยู่อยู่ดี”
“ฉะนั้นอย่าคิดจะทำเรื่องไร้สติ มิเช่นนั้น พวกเจ้าจะรับผลที่ตามมาไม่ไหว”
ขณะที่พูด ไป๋หลิงก็ถลึงตาใส่อันหลิน เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจกับการกระทำเมื่อครู่ของเขาเป็นอย่างมาก
“เช่นนั้นก็จงรับการสืบทอดสายเลือด ณ บัดนี้เถอะ” ไป๋หลินโพล่งขึ้นมา
“พวกข้าปฏิเสธการสืบทอด ปล่อยพวกข้าไปเถอะ!” อันหลินพูดด้วยสีหน้าจริงใจ
ทุกคนก็พยักหน้ารัวๆ สืบทอดสายเลือดงั้นหรือ
จากนั้นกลายเป็นเจ้
