างั่งวิปริตที่ใช้กระดูกสันหลังของตัวเองเป็นอาวุธงั้นหรือ
ล้อกันเล่นหรือไง!
“อืม ได้เลย เช่นนั้นก็เริ่มการถ่ายทอด!” ไป๋หลิงยิ้มบางๆ
ต่อมา บอลสีดำก็สาดแสงปกคลุมไปทั่วทุกคน
“พับผ่าสิ! ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือ พวกข้าจะออกไป!”
อันหลินโมโหแล้ว ไป๋หลินแสร้งทำเป็นหูทวนลม ยัดเยียดอีกแล้ว
“พับผ่าสิ?” ไป๋หลิงยักไหล่แล้วพูดว่า “ที่นี่ไม่มีสายเลือดพับผ่าสิ ไม่ต้องห่วง สิ่งที่พวกเจ้าได้ตอนนี้ เป็นสายเลือดที่คลาสสิกที่สุดของห้องทดลองแน่นอน!”
ทุกคน “…”
พวกเขาคิดว่าหมดหนทางจะคุยกับไป๋หลิงแล้ว
คนอื่นถือมีด ข้าเป็นผักปลา[1]
คงจะเป็นหลักการนี้แหละ…
ทุกคนต่างก็ทอดถอนใจ
ช่วยไม่ได้ ตอนนี้ทำได้แค่รอดูว่าใครจะโชคดีถูกรางวัลใหญ่
แน่นอนว่า ไม่มีใครถูกจะดีที่สุด
แสงปกคลุมทุกคน พวกเขาต่างก็สบตากันอย่างตึงเครียด เกรงว่าจะมีใครหลับตาด้วยความหวั่นวิตก
แต่ยังดีที่เหมือนว่าทุกคนจะปกติดี ไม่เกิดเหตุการณ์อย่างซุนเซิ่งเหลียน
ชั่วขณะที่อันหลินกำลังถอนหายใจ ดวงตาของไป๋หลิงกลับเปล่งประกาย ประกาศลั่นว่า
“ยินดีด้วย เจ้าได้รับการสืบทอดสายเลือดอีกาทองอันหายาก! นี่เป็นการสืบทอดที่สุดยอดยิ่งนัก!”
นิ้วของไป๋หลินชี้ไปที่อันหลิน…
“ข้าหรือ” อันหลินสะดุ้งแล้วชี้ที่ตัวเอง
ไป๋หลิงส่ายหน้า ชี้นิ้วเรียวยาวไปที่กระเป๋าของอันหลิน
ขณะนั้นเอง กระเป๋าของอันหลินก็กระเพื่อม มีดอกไม้สีแดงก่ำโผล่ออกมา
เสียงอ่อนหวานดังขึ้น
“น่ารำคาญเสียจริง!”
“
