มังกรยาวสิบกว่าจั้ง มีเกล็ดเขียวปกคลุมทั้งตัวลอยอยู่กลางอากาศ ทอดสายตามองพวกอันหลินที่อยู่บนพื้น
โอ้โฮ! มังกรโผล่มาจากไหน!
ทุกคนตะลึงงัน เหม่อมองมังกรยักษ์กลางเวหา
“พวก…พวกเราเรียกมังกรตัวนี้มางั้นหรือ”
อันหลินจ้องสิ่งมีชีวิตใหญ่โตมโหฬารที่ทรงพลังดุจขุนเขา พูดจากระอึกกระอัก
พวกเหมียวเถียนต่างก็แสดงสีหน้างุนงง พวกเขาไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น!
จากความรู้ที่เคยเรียนมาจากสรวงสวรรค์ มังกรตัวนี้มีเขามังกรสีเหลือง มีปีก น่าจะเป็นมังกรระดับแปลงจิต
สิ่งมีชีวิตที่เป็นเจ้าแห่งน่านน้ำ ถูกขนานนามว่าราชามังกร จะมาขดตัวนอนอยู่ในทะเลสาบได้อย่างไร!
เมื่อเห็นทุกคนไม่ตอบ มังกรก็สูดหายใจเข้าลึก
ทันใดนั้น สายลมก็พัดหวีดหวิว
พวกอันหลินตกใจ คิดว่ามังกรตัวนี้จะทำร้ายพวกเขา จึงพากันชักอาวุธออกมากันระนาว
ในตอนนั้นเอง กระดูกวัวสายรุ้งบนพื้นก็ลอยขึ้น เข้าไปในปากของมันจนหมด
จากนั้น มังกรก็เคี้ยวอย่างพออกพอใจ
“อืม…ไขกระดูกของวัวสายรุ้งต่างหากที่อร่อยที่สุด ไม่ใช่แค่เปี่ยมด้วยรสอร่อยอันหลากหลายเท่านั้น แต่ยังมีสรรพคุณบำรุงพลังปราณอีกด้วย เป็นของชั้นยอดในหมู่วัตถุดิบจริงๆ เมื่อเทียบกันแล้ว เนื้อของมันนั้นไร้รสดุจวัชพืช”
“ทำได้ดีเลย ใช้วัวสายรุ้งเซ่นไหว้ ในบรรดาคนที่เรียกข้า… พวกเจ้าเป็นผู้เรียกขานกลุ่มแรกที่แยกเนื้อออกจากกระดูกให้ข้า!”
ขณะที่พูด มังกรก็แสดงสีหน้าชื่นชมพวกเขา
พวกอันหลินงงเป็นไก่ตาแตก!
คำพูดเหล่านี้ช่าง
