มีประโยชน์เหลือเกิน
ใช้วัวสายรุ้งเรียกมังกรตัวนี้ออกมาได้ด้วยเหรอ
ไขกระดูกวัวสายรุ้งต่างหากที่อร่อยที่สุดงั้นเหรอ!
ทุกคนเบนสายตาไปที่เจ้าอัปลักษณ์ ท่าทางราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของมัน
เจ้าอัปลักษณ์ทำหน้าเศร้าหมองและไม่มีความผิด ให้ตายสิ…ตอนนั้นราชาวัวไม่ได้บอกเรื่องนี้กับมันเสียหน่อย! มันจะทำอย่างไรได้
เมื่อกินกระดูกของวัวสายรุ้งเสร็จ มังกรถึงได้พูดอย่างสุขสมว่า
“ว่ามาเถอะ เรียกข้าออกมา มีความปรารถนาอันใด”
พวกอันหลินงงเป็นไก่ตาแตก!
ความปรารถนา?
พวกเขาใช้วัวสายรุ้งเรียกมังกรเทพเจ้าออกมาหรือไงกัน
ชาวไซย่าจะคิดอย่างไร อากิระ โทริยามะ[1]ต้องร้องไห้แน่!
เหมียวเถียนได้สติก่อนใคร นางตะโกนลั่นว่า “ท่านมังกรเทพเจ้า ข้าอยากโต ข้าอยากสูงสักหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร!”
เจ้าอัปลักษณ์ก็ตื่นจากภวังค์ โพล่งขึ้นมาทันทีว่า “ท่านมังกรเทพเจ้า ข้าอยากหล่อ หล่อเช่นเดียวกับราชาวานรฉีเทียนต้าเซิ่น!”
ในเมื่อมีพรให้ขอแล้ว ทุกคนย่อมแก่งแย่งชิงดีกัน ด้วยเกรงว่าหากสายไปจะไม่ได้สิทธิ์นั้น
ลั่วจื่อผิง “ข้าต้องการวรยุทธ์สะเทือนปฐพี!”
จงหย่งเหยียน “ข้าอยากกลายเป็นคนที่ฉลาดที่สุดในดินแดนแห่งนี้!”
ซุนเซิ่งเหลียน “ข้า…ข้าอยากเป็นหญิงที่งามที่สุดในดินแดนแห่งนี้”
อันหลินนึกความปรารถนาที่เร่งด่วนเช่นนี้ไม่ออก เมื่อพวกเขาพูดเสร็จแล้ว เขาจึงฝืนใจเค้นความปรารถนาข้อหนึ่งออกมา “ข้าอยากให้โลกสันติ”
“พรืด…”
มังกรแน่นหน้าอก พ่นน
