้ำออกมาดุจธารน้ำตก
“พวกเจ้ากำลังล้อข้าเล่นใช่ไหม!”
เสียงของมันน่ากลัวดุจสายฟ้าคำราม ทำให้ความกระตือรือร้นของพวกอันหลินมอดดับ
จากนั้นทุกคนก็จ้องมองมันด้วยสายตาราวกับมองของปลอม
มังกรอัดอั้นตันใจ นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมถึงถูกดูหมิ่นอีกแล้ว
“ความปรารถนาของพวกเจ้าคืออะไร ต้องการแลกเปลี่ยนอะไร บอกก่อนนะ สมบัติในคลังสมบัติของข้าเหลือไม่มากแล้ว หวังว่าพวกเจ้าจะให้ของที่ข้าพึงพอใจ”
มังกรสงบสติอารมณ์แล้วเอ่ยถามอีกครา
แลกเปลี่ยน?
พวกอันหลินได้ยินก็ชะงักงัน จากนั้นก็กระจ่างใจโดยพลัน
ความปรารถนาที่มันว่า เป็นการแลกเปลี่ยนด้วยสิ่งของงั้นเหรอ
ทุกคนสบตากัน ต่างก็เห็นความรังเกียจจากดวงตาของอีกฝ่าย
นี่มันความปรารถนาบ้าบออะไรกัน มังกรตัวนี้ยังกล้าพูดจาอย่างน่าเกรงขาม เต็มปากเต็มคำ เสียดายกระดูกวัวสายรุ้งกองนั้นจริงๆ…
เมื่อมังกรเห็นพวกเขาทำหน้ารังเกียจ ไม่มีทีท่าว่าจะแลกเปลี่ยนความปรารถนา ก็รู้สึกแน่นหน้าอก อาการหอบหืดแทบจะกำเริบ
หากไม่ใช่เพราะมันนิสัยดี แถมยังต้องรักษาเกียรติของคลังสมบัติแห่งทะเลสาบเขาเมฆาละก็ มันอาจจะถ่มน้ำลายฆ่าพวกเขาไปแล้วก็ได้
ในเมื่อไม่อยากแลกเปลี่ยน แล้วไยต้องเรียกมันออกมา กวนประสาทมันหรือ
ขณะที่มังกรกำลังจะระเบิดโทสะ จู่ๆ ก็นึกถึงความเป็นไปได้อีกประการหนึ่ง ดวงตาเปล่งประกายวาบ
“หรือพวกเจ้าไม่ได้มาแลกเปลี่ยนวัตถุล้ำค่า แต่มาตามหาโบราณสถานของทะเลสาบเมฆขาว”
โบราณสถาน?
เมื่อพวกเข
