ความทุ่มเทตลอดครึ่งเดือน…
หญิงสาวจ้องภาพวาดอย่างเหม่อลอย ในที่สุดก็รู้ซึ้งถึงความหมายของปลาเน่าตัวเดียวเหม็นไปทั้งคอกแล้ว
“เอ๊ะ ที่นี่มีคนอยู่จริงๆ ด้วย”
อันหลินเห็นหญิงสาวที่กำลังนั่งวาดรูปใต้ต้นไม้ ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้นมา
หญิงคนนี้หน้าตาสะสวย เรียวคิ้วขมวดกันเล็กน้อย ใบหน้างดงามหยาดเยิ้ม ให้ความรู้สึกอรชรและงามสง่า
“สวัสดี ต้องขอโทษจริงๆ ที่บุกเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้า”
อันหลินรู้ว่าตัวเองทำผิด จึงรีบเอ่ยปากขอโทษทันที
หญิงสาวระงับโทสะของตน ไม่พูดอะไร แต่เพ่งสายตามองชายหนุ่มหน้าตาคมสันที่อยู่ตรงหน้า
ปล่อยพลังจิตอันแก่กล้าออกมาด้วยเช่นกัน กวาดตามองชายคนนี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า
จากนั้นคิ้วของนางก็ขมวดเป็นปมกว่าเดิม
น่าแปลก เขามีพลังยุทธ์อยู่ในระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณเท่านั้น
ค่ายกลตัดพลังปราณสามารถต้านทานนักพรตระดับแปลงจิตขั้นปลายได้สบาย เขาขึ้นมาได้อย่างไร
“บอกข้ามา เจ้าขึ้นมาได้อย่างไร” หญิงสาวพูดนิ่งๆ เสียงอ่อนโยนนุ่มนวล
“ข้าเหรอ เหาะขึ้นมาน่ะสิ!”
อันหลินกะพริบตาปริบๆ มองหญิงสาวคนนี้ด้วยสีหน้าราวกับจะบ่งบอกว่า ‘ทำไมเจ้าถึงได้ถามคำถามที่ไร้สาระเช่นนี้’
เมื่อหญิงสาวได้ฟังก็แน่นหน้าอก เห็นท่าทางที่ดูแคลนของอันหลิน ก็โกรธจนควันออกหู
“ข้าหมายถึงว่า…เจ้าทลายค่ายกลขึ้นมาถึงยอดเขาได้อย่างไร!”
หากไม่ใช่เพราะหญิงสาวถูกอบรมบ่มเพาะมาดี นางคงใช้กำลังโดยไม่ลังเลแล้ว
“อ้อ…ข้าเก่งกาจ ก็เลยท
