พูดเสียงอ่อนโยน
มุมปากของอันหลินกระตุก ก่อนหน้านี้เขาบอกไปแล้วไม่ใช่หรือไงว่า เขามาที่นี่เพื่อกระโดดหน้าผาน่ะ!
ในเมื่อหลินจวิ้นจวิ้นยอมคุยกันดีๆ แล้ว เขาก็จนใจ จำต้องพูดอีกครั้งว่า “ข้ามาที่นี่เพื่อกระโดดหน้าผาจริงๆ! มิเช่นนั้นเจ้าคิดว่าข้ามาทำอะไร ที่นี่ไม่มีอะไรเลย มาเยี่ยมหญิงงามอย่างเจ้าหรือ”
หลินจวิ้นจวิ้นได้ฟังก็หน้าขึ้นสี ไม่รู้ว่าควรโต้แย้งอย่างไร สุดท้ายก็พูดอย่างฉุนเฉียวว่า “งั้นเจ้าก็ไปกระโดดสิ!”
อันหลินมองหลินจวิ้นจวิ้นแวบหนึ่งแล้วพยักหน้า “เฮ้อ ในที่สุดก็คุยกันรู้เรื่องสักที”
หลินจวิ้นจวิ้นเห็นแววตาเห็นอกเห็นใจของอันหลินเจือความเวทนา เส้นเลือดก็เต้นตุบๆ ขึ้นมา
อันหลินเห็นนางเป็นคนโง่หรือไง!
ต้องใจเย็น ใจเย็นเข้าไว้…เราเป็นผู้หญิงเงียบสงบ
หลินจวิ้นจวิ้นเตือนตัวเองไม่หยุด กำมือแน่น ร่างเล็กกะทัดรัดสั่นเทา
อันหลินไม่สนใจนางอีก เดินรอบๆ ภูเขา สุดท้ายก็เจอริมหน้าผาที่สูงชะโงกเงื้อมแห่งหนึ่ง
‘ติ้ง ตรวจสอบพบว่าโฮสต์อยู่บนหน้าผาสูงหมื่นจั้งแล้ว’
เขายิ้มเล็กน้อย ระบบเอาใจใส่ดีทีเดียว มีแจ้งเตือนเสียด้วย
เขาโบกมือให้หญิงสาวผู้เงียบขรึมที่อยู่ด้านหลัง “รบกวนเสียแล้ว ไว้พบกันใหม่ แต่จะว่าไป นกกระเรียนมงกุฎแดงของเจ้าตลกมากจริงๆ ฮ่าๆ ๆ…”
พูดจบ เขาก็กระโดดลงจากหน้าผา มากระโดดเพื่อศรัทธากันหน่อย
อืม อย่างไรเสียก็จะหนีอยู่แล้ว
เขาคิดว่าไหนๆ ก็โดนชกโดนต่อยแล้ว จะเสียมาดไม่ได้
อีกอย่าง
