บนภูเขาเมฆาทางตะวันตกเฉียงใต้ของเขตหมื่นป่า
ที่เรียกมันว่าภูเขาเมฆา เป็นเพราะยอดเขามีเมฆหมอกปกคลุมตลอดทั้งปี ไม่เคยเห็นรูปโฉมที่แท้จริงของมัน
รอบๆ ภูเขาเมฆาเป็นเทือกเขาที่ราบสูง ที่นี่มีลมพัดกรรโชกตลอดทั้งปี จึงถูกขนานนามว่าที่ราบสูงแห่งวายุ
อิฐสีดำก้อนใหญ่ลอยลงมาจากฟ้า หยุดลงตรงที่ราบสูงแห่งนี้
“นี่หรือที่ราบสูงแห่งวายุ ทิวทัศน์ไม่เลวเลย!”
อันหลินมองทัศนียภาพโล่งกว้าง ก่อนจะเอ่ยปากชมอย่างอดไม่ได้
หญ้าเขียว ลมกระโชกแรง เมฆหมอกโอบล้มภูเขา และอากาศอันสดชื่น เป็นความประทับใจแรกที่มีต่อที่ราบสูงแห่งนี้
“ได้ยินว่าสัตว์ประหลาดที่นี่ดุร้ายมาก ทุกคนอย่าได้ประมาท” เจ้าอัปลักษณ์เตือน
ทุกคนเดินตรงไปข้างหน้า ระหว่างนั้นก็พบเจอสัตว์มากมาย แต่ล้วนเป็นจำพวกแอนทิโลป[1]ที่เชื่องและว่าง่าย รวมถึงพวกจามรี ไม่พบสิ่งมีชีวิตจำพวกสัตว์ประหลาดแต่อย่างใด
อันหลินมองขุนเขาที่สูงตระหง่านตรงหน้าด้วยความตะลึง “พวกเราลองไปดูที่ภูเขาข้างหน้านี้กันเถอะ!”
เจ้าอัปลักษณ์มองภูเขาลูกนั้นแล้วอธิบายว่า “ภูเขาลูกนั้นชื่อ เขาเมฆา เป็นภูเขาสูงเลื่องชื่อของเขตหมื่นป่า ได้ยินว่าสูงทะลุชั้นฟ้า สูงถึงหมื่นจั้ง”
เมื่อได้ยินความสูงของมัน นัยน์ตาของอันหลินก็เปล่งประกาย เพราะเขาสามารถฝึกวรยุทธ์ได้อีกอย่างแล้ว
‘ปราณวายุขั้นหนึ่ง บรรลุเงื่อนไข กระโดดหน้าผาสูงหมื่นจั้งหนึ่งครั้ง’
ตอนนี้เขาอยู่ในระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณแล้ว ซ้ำยังรู้วิชาข
