ยตาก็กว้างขวางขึ้นมาทันที
ทว่ายิ่งกว้างมากเท่าใด เขาก็ยิ่งรู้สึกไม่ปลอดภัยมากเท่านั้น
ถ้าหาก…บังคับไม่ดี ตกลงไปจะทำอย่างไร…
เขาขี่กระบี่เหาะเหินอย่างเชื่องช้า แค่สิบเมตรต่อวินาทีก็รู้สึกว่าน่ากลัวมากแล้ว
อย่างสวีเสี่ยวหลาน ต้องขี่กระบี่ไม่ต่ำกว่าร้อยเมตรต่อวินาที
ความแตกต่างนี้ เฮ้อ…
ไม่นานอันหลินก็ลอยลงมาที่เดิม
ไม่ใช่เพราะเขาชำนาญแล้ว แต่เพราะเขากลัวหัวใจดวงน้อยๆ จะรับไม่ไหว
อืม…ไข้ใจของเขากำเริบอีกแล้ว
เขานึกถึงแผ่นหลังอันอบอุ่นและสบายที่เปี่ยมด้วยความปลอดภัยของต้าไป๋อีกแล้ว
จู่ๆ ไม่รู้เพราะเหตุใด ภาพฝาหม้อของลู่จ้านก็ผุดขึ้นในหัวเขา
จริงสิ!
ขี่ศาสตราวุธอย่างอื่นได้นี่นา ทำไมต้องกระบี่ด้วยล่ะ
อันหลินกุมขมับ ก่นด่าตัวเองว่าทำไมก่อนหน้านี้ถึงคิดไม่ได้
เขาหยิบของที่สามารถขี่ได้ออกจากแหวนมิติทันที
นอกจากกระบี่แก้วสีทองอันเป็นศาสตราวุธชั้นสูงแล้ว ยังมีกระบี่พิชิตมาร ตะปูข้ามมิติ ถาดเจ็ดดาวพิฆาต โล่เต่าขาว ดาบปีศาจเลือดมังกร ก้อนอิฐแรกกำเนิด
อันหลินทิ้งกระบี่พิชิตมารไปอีกทาง ขอแค่เป็นกระบี่ เขาก็ไม่อยากขี่ทั้งนั้น
อาวุธเซียนอย่างตะปูข้ามมิติ…
พูดเป็นเล่น เขาไม่ได้เล่นกายกรรมเสียหน่อย!
เขาโยนตะปูข้ามมิติใส่แหวนมิติเช่นเดียวกัน
ต่อมาเป็นถาดเจ็ดดวงดาวพิฆาต เขาต้องใช้วิชาญาณทิพย์จึงจะรู้จักชื่อของเจ้านี่ ข้อมูลที่เหลือไม่รู้อะไรเลย ใช้อย่างไรก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ จึงถูกเก็บเข้าไปด้วย
โล่เต่าขาว
