กับดาบปีศาจเลือดมังกรเป็นศาสตราวุธชั้นสูงที่ได้มาจากแหวนมิติของผีดูดเลือด
ขี่ดาบเหาะเหินก็ดูท่าจะไม่เลว เพราะดาบกว้างกว่ากระบี่ เพิ่มความรู้สึกปลอดภัย
อืม…เก็บไว้เป็นตัวเลือกได้!
ส่วนโล่เต่าขาว มีกะโหลกอยู่บนโล่ ช่างน่าเกลียดจริงๆ ไม่เหมาะกับสุนทรียภาพของอันหลิน จึงมองข้ามไปทันที
จากนั้นอันหลินก็หยิบก้อนอิฐแรกกำเนิดขึ้น
เหอะๆ เจ้าอิฐก้อนนี้ยิ่งไม่มีทางเลย ไม่ใช่แค่ดำและน่าเกลียดเท่านั้น แต่ยังสั้นและเล็กอีก…
แต่ทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป
เขาที่เข้าสู่ระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณแล้ว รู้สึกไม่เหมือนเดิมยามสัมผัสอิฐก้อนนี้
“อืม…ทำไมรู้สึกว่าเราควบคุมมันได้ล่ะ”
อันหลินกะพริบตาปริบๆ กำก้อนอิฐไว้ ราวกับกำลังจับวัตถุที่รู้ใจเขาอย่างไรอย่างนั้น
“ใหญ่ขึ้น…”
ก้อนอิฐสีดำขยายใหญ่ขึ้น
อันหลินอ้าปากค้าง ยืนอึ้งอยู่กับที่
สามวินาทีต่อมา นัยน์ตาของเขาก็เป็นประกาย ราวกับค้นพบดินแดนใหม่
“ใหญ่ขึ้นๆ ๆ…”
ปึกๆ ๆ…
เพียงชั่วครู่ ก้อนอิฐสีดำที่แลดูธรรมดาก็กลายเป็นก้อนอิฐขนาดสามตารางเมตร
“ลอยขึ้น!”
อันหลินกระโดดขึ้นก้อนอิฐแล้วใช้วิชาม่านแสง เหาะออกไปยังฟากฟ้าดังฟิ้ว
“ฮ่าๆ ๆ สุดยอด!” อันหลินตะโกนก้อง
เมื่อเขาเหยียบก้อนอิฐขนาดใหญ่ มันรู้สึกปลอดภัยกว่ากระบี่เล่มเรียวเล็กเยอะเลย!
พวกเหมียวเถียนที่กำลังย่างไข่ยักษ์อยู่บนพื้นพากันจ้องมองท้องฟ้า
พวกนางเห็นอันหลินกำลังขี่ก้อนอิฐก้อนใหญ่ หัวเราะดังก้องผืนฟ้า
ทุกคนต
