ับทำได้เพียงอยู่ในท่วงท่านี้ ไม่กล้าล่วงเกินชายบนบัลลังก์เลยแม้แต่นิด
ชายที่สวมชุดดำ ใบหน้าประหลาดคนหนึ่งนั่งอยู่บนบัลลังก์
ดวงตาของเขามีดวงดารากะพริบระยิบระยับ สุดท้ายดวงดาวหลายดวงก็ค่อยๆ อับแสงลง
ชายคนนั้นหลับตาพริ้ม ปีกดำทมิฬที่พับอยู่ข้างหลังสั่นระริก
“ท่านเทพปีศาจอัคคี ภารกิจครั้งนี้นับว่าราบรื่น เพียงแต่ว่าทำให้เจ้าเสียขุนศึกที่รักไปหลายนาย…”
“เอาไปเถอะ ข้าให้เจ้าเป็นรางวัล”
เสียงอ่อนโยนนุ่มนวลดังขึ้น ชายชุดดำโยนเม็ดบัวสีดำเม็ดหนึ่งให้เทพแห่งสัตว์
เทพแห่งสัตว์รับเม็ดบัวสีดำไป ก้มหน้าพูดอย่างตื้นตันว่า “ขอบพระทัยราชาซิงเย่!”
ราชาซิงเย่พยักหน้า สองมือฉีกมิติแล้วก้าวเข้าไป
เมื่อเห็นราชาซิงเย่จากไปแล้ว มิติก็ค่อยๆ หดตัวแล้วหายไป เทพแห่งสัตว์ปีศาจอัคคีถอนหายใจ “บัดซบ ทำข้าตกใจเกือบตาย เจ้าคนชายก็ไม่ใช่หญิงก็ไม่เชิงคนนี้ช่างเอาใจยากเสียจริง”
ชิ้ง
มิติถูกฉีกอีกครั้ง
เทพแห่งสัตว์ปีศาจอัคคีเห็นดังนั้นก็สั่นไปทั้งตัว ความเย็นปกคลุมตั้งแต่หัวจรดเท้า
พับผ่าสิ เขาได้ยินงั้นหรือ!
ปลาหมอตายเพราะปากหรือ
อย่านะ จะตายแบบนี้ได้อย่างไร!
เทพแห่งสัตว์ปีศาจอัคคีทั้งตกใจและหวาดกลัว ไม่กล้าแสดงกิริยาอื่นใดเลย
“จริงสิ จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องต้องเตือนเจ้า ช่วงนี้เก็บตัวหน่อยจะดีที่สุด อย่าสร้างเรื่อง”
พูดจบมิติก็หดตัวอีกครั้ง
เทพแห่งสัตว์ปีศาจอัคคีขาเปลี้ยทรุดลงกับพื้น เหงื่อชุ่มโชก “บัดซบ ทำข้าตก
