ที่ส่งกลิ่นหอมหวนแล้วชิงกัดไปหนึ่งคำ
หลังกินไปคำหนึ่งแล้ว ดวงตาของนางก็เปล่งประกาย “หนังหอมเกรียมกรอบอร่อย เนื้อข้างในนุ่มถูกปาก อร่อยจังเลย!”
เมื่อทุกคนได้ฟัง มีเวลาสนใจอะไรที่ไหน ก็ลงมือกินทันที
อันหลินกัดปีกย่างไปคำหนึ่ง เพราะโรยผงพริก ทำให้ปีกย่างมีรสชาติเผ็ดเล็กน้อยเจือความสดอร่อย
รสสัมผัสอันหอมหวานส่งตรงไปยังต่อมรับรส เพราะเป็นเนื้อของสัตว์ประหลาด จึงหนึบหนับเล็กน้อย
ส่วนรสชาตินั้น…อร่อยเหาะ!
ดังนั้นทุกคนจึงเริ่มลงมือสวาปามรอบกองไฟ
แม้แต่เหมียวเถียนที่ตัวเล็กที่สุด ก็กินปีกที่หนักหลายชั่งจนหมดเกลี้ยง ส่วนเจ้าอัปลักษณ์นั้นแม้แต่กระดูกก็ไม่หลงเหลือ
หลังกินเสร็จ อันหลินก็นอนแผ่หลาบนพื้น แหงนหน้ามองดวงดาราเต็มท้องนภาอย่างอิ่มอกอิ่มใจ
ดวงดาวของโลกใบนี้สว่างยิ่งนัก
เมื่อเพ่งมองไป ยังสามารถเห็นกาแล็กซีตรงเส้นขอบฟ้าได้อีกด้วย
“ลูกพี่อัน เจ้ากำลังแหงนหน้ามองดาว ครุ่นคิดชีวิตอยู่หรือ” เหมียวเถียนกำลังใช้ปากจิ้มลิ้มสีแดงดุจเชอร์รี่ เลียรสชาติที่ติดที่อยู่ปลายนิ้ว ทำท่าราวกับยังไม่ถึงใจ
นางสวมชุดนักพรตสีชมพู มีผมสั้นสีดำขลับและใบหน้าที่จิ้มลิ้ม ให้ความรู้สึกตัวเล็กน่ารัก
ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อเห็นเหมียวเถียนในตอนนี้ อันหลินนึกถึงเถียนหลิงหลิงที่เอาแต่เรียกเขาว่านักพรตจอมปลอมบนโลกมนุษย์คนนั้น
“ข้าเติบโตบนโลกมนุษย์ กระทั่งระยะนี้ ข้าเพิ่งรู้ว่าแท้จริงแล้วโลกเป็นดินแดนที่หนี่วาสร้างขึ้นมา
