ลิ้นยาวขาดสะบั้น…
“อ๊บ…”
ร่างของกบยักษ์บงกชพุ่งกระแทกพื้นพสุธาอย่างแรง น้ำตารื้นขอบตา
ผู้ที่ลงมือในครานี้คือ ราชาวานรเนตรทองแห่งภูเขาวิเศษลูกนี้นั่นเอง!
“เจ้าลิงโง่ เจ้าอาจหาญหลบหนีหรือ!” ราชาวัวถือกระบองเหล็กไล่ตามมาติดๆ
ราชาปีกเงินเบิกตากว้าง “ราชาวานรอัปลักษณ์ เจ้าบ้าไปแล้วหรือ ตอนนี้เจ้าพวกนักพรตมนุษย์ขโมยผลเซียนของเจ้าไป เจ้าตีกบยักษ์บงกชทำไม!”
ราชาวานรอัปลักษณ์ถือกระบองสีเงิน หันหลังให้อันหลิน พูดเสียงทุ้มว่า
“ข้าย่อมรู้อยู่แล้วว่านักพรตมนุษย์เอาผลเซียนของข้าไป…”
“แต่ตอนนี้ข้ารักษาผลเซียนไว้ไม่ได้ ทำให้ผลเซียนตกอยู่ในมือของนักพรตมนุษย์ ย่อมดีกว่าตกอยู่ในมือของสารเลวที่หักหลังเพื่อนพ้อง!”
ขณะที่พูด มันก็หันหลังพูดกับอันหลินอย่างรีบเร่งว่า
“ไอ้เด็กเวร ได้ยินหรือไม่ ยังไม่รีบหนีอีก! ข้าจะต้านที่นี่ให้เอง!’
ในตอนนั้นเอง ราชาปีกเงินก็หลุดพ้นจากพันธนาการ กระโจนใส่อันหลินพร้อมกับราชาวัว
ปีกของราชาปีกเงินมาพร้อมกับใบมีดลมทำลายทุกสรรพสิ่ง กระบองเหล็กของราชาวัวมีไอทมิฬห้อมล้อม
ราชาทั้งสองพุ่งเข้ามาพร้อมกับพลังท่วมท้นท้องฟ้า
ราชาวานรยกกระบองเงินขวางหน้าอันหลิน แสงอาทิตย์ลากเงาของมันให้ยาวเหยียด
ร่างของมันนิ่งไม่ไหวติง จ้องสองราชากระโจนเข้ามาอย่างเย็นเยือก
มันในตอนนี้ องอาจกล้าหาญอย่างยิ่ง ยืนตระหง่านไม่ถดถอย
