อันหลินสะกดกลั้นความไม่สบอารมณ์แล้วเดินหน้าต่อ
ซากงูด้านหลังพวกเขา จะถูกทหารสักนายจัดการเอง
ระหว่างนั้น พวกเขาก็เจอกับเสือลายพาดกลอนตัวเขื่อง กิ้งก่าสีรุ้งที่แผ่ไอพิษทั้งตัว และแรดยักษ์สูงสามจั้ง
สัตว์ประหลาดที่แลดูดุร้ายเหล่านี้ ล้วนถูกพวกอันหลินกวาดล้างมาตลอดทาง ไม่มีแรงต้านทานเลยแม้แต่นิด
“เฮ้อ ไม่มีตัวที่เก่งเลยสักตัว”
ลั่วจื่อผิงยืดร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม พูดอย่างไม่ชอบใจมากนัก
“เหอะๆ หากว่าเจอสัตว์ภูต ก็ขอให้สหายลั่วแสดงฝีมือด้วยนะ” จงหย่งเหยียนยิ้มบางๆ แต่ใบหน้ากลับเจือความถากถาง
“อืม เมื่อถึงตอนนั้นลูกพี่อันไม่ต้องลงมือ ข้าจะขอดูหน่อยว่าสหายลั่วจะเก่งขนาดไหน” เหมียวเถียนพูดพลางขมวดคิ้ว
“เห็นด้วย!” ซุนเซิ่งเหลียนมองลั่วจื่อพิงด้วยสายตาเย็นเยือก ผงกหัวพูด
ลั่วจื่อผิงที่ถูกทั้งสามคนรุมโจมตีหน้าแดงก่ำ เริ่มขอโทษขอโพยอันหลิน “ขอโทษนะพี่อัน ข้าไม่ควรโอ้อวดต่อหน้าเจ้า!”
อันหลิน “…”
ให้ตายเถอะ! โยงมาถึงเราอีกแล้วเหรอ
ฉันทำอะไรผิดไปนะ!
นี่เป็นเพียงปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ทุกคนเดินทางข้ามป่าข้ามเขาต่อไป
เป้าหมายสังหารสัตว์ประหลาดคนละสามสิบกว่าตัวภายในครึ่งเดือน
เมื่อแบ่งสรรแล้ว ฆ่าสัตว์ประหลาดวันละสิบกว่าตัวก็บรรลุเป้าหมายแล้ว
แต่ทุกคนต้องไม่พอใจกับเป้าหมายที่ตั้งไว้เป็นแน่ เพราะนี่เป็นการทดสอบประจำปี หากว่าทำภารกิจได้เกินเป้าหมายละก็ สำนักจะมีรางวัลให้!
แม้อันหลินจะไม่แยแสรางวัลพวกนั้
