นมากนัก แต่สมาชิกของเขากลับคาดหวังเป็นอย่างยิ่ง
ด้วยเหตุนี้ สมาชิกจึงได้กำหนดหลังหารือกันว่า เป้าหมายในตอนนี้คือ สังหารสัตว์ประหลาดยี่สิบตัวต่อวัน!
ไม่นาน พวกเขาก็มาถึงบึงแห่งหนึ่ง
ที่นี่มากด้วยแมลงมีพิษ เหมียวเถียนกับซุนเซิ่งเหลียนเกลียดที่แบบนี้อย่างออกนอกหน้า ต่างก็ย่นคิ้วเล็กน้อย
“ลูกพี่อัน เราเดินอ้อมกันเถอะ ที่นี่สกปรกนัก!”
เหมียวเถียนทำปากจู๋ โบกมือเป็นพัลวัน ขับไล่ยุงดูดเลือดที่บินวนเวียนรอบกาย
อันหลินเองก็คิดว่าไม่มีความจำเป็นต้องลุยน้ำ ขณะที่กำลังจะตกลง พลันมีเสียงดังสนั่นของการต่อสู้ดังแว่วมาจากบริเวณที่ห่างจากหนองบึง
“เอ๊ะ มีบางอย่างข้างหน้า เราไปดูกันเถอะ!”
คนทั้งยี่สิบกลุ่มแยกย้ายกันเดินทาง
ตามหลักแล้ว เส้นทางของพวกเขาไม่มีทางพบเจอสมาชิกกลุ่มอื่น
ด้วยเหตุนี้ การต่อสู้ที่อยู่ข้างหน้าจึงทำให้เขาเกิดความสนใจไม่น้อย
เมื่อสมาชิกได้ยินหัวหน้าลั่นวาจา ก็พยักหน้าเป็นจริงเป็นจัง จากนั้นเดินตามหลังอันหลิน มุ่งหน้าไปทางสมรภูมิรบ
ตูม
ลูกไฟระเบิดทันใด
ยุงดูดเลือดขนาดหนึ่งจั้งตัวหนึ่งถูกแรงระเบิดทำให้ล่าถอย แต่ยุงยักษ์อีกตัวกลับบินเข้าไปด้านหลังของคนคนหนึ่งอย่างรวดเร็ว ปากแหลมคมปานกระบี่ทิ่มแทงตัวเขา
“เฉินเต๋อ!”
ชายฉกรรจ์ที่สวมชุดหนังสัตว์ร้องลั่น
ชายคนที่ถูกยุงยักษ์โจมตีเบิกตากว้าง ร่างกายเหี่ยวแห้งทันตา ถูกดูดเลือดจนกลายเป็นมนุษย์ตากแห้งในพริบตา
ยุงยักษ์ที่อิ่มหนำแล้วชักปากออกแล้
