วบินกลางอากาศ จากนั้นจดจ้องอีกหกคนบนพื้นดินต่อ
บนผิวดิน มีบุรุษที่ถูกดูดเลือดจนแห้งกว่าสิบชีวิตแล้ว
แต่บนนภา มีสัตว์ประหลาดยุงยักษ์อีกสิบกว่าตัว…
“หัวหน้า เราหนีกันเถอะ…”
ชายถือกระบี่คนหนึ่งเห็นพวกพ้องถูกดูดเลือดไปทีละคน ก็พูดด้วยร่างกายสั่นเทิ้ม
“หนีงั้นหรือ! เจ้าหนียุงพวกนี้ทันหรือ” นัยน์ตาของชายฉกรรจ์ที่สวมชุดหนังฉายความโกรธแค้น พูดเสียงกร้าวว่า “ต่อให้ต้องตาย ข้าก็จะลากยุงพวกนี้ไปด้วย!”
ยุงดูดเลือดตัวหนึ่งบินโฉบมา ยื่นปากแหลมคมออกมาจะทะลวงหัวใจของชายชุดหนัง
“อ๊าก!” ชายคนนั้นยกขวานคู่ขึ้นฟาดฟันกับยุง
พลังปราณเคลื่อนไหวรอบตัวอย่างรุนแรง ลำแสงสีขาวพุ่งออกจากขวาน ฟันหัวของยุงยักษ์ตัวหนึ่งจนขาดสะบั้น!
ขณะนั้นเอง ชายคนนั้นก็ถูกยุงยักษ์สองตัวทะลวงแผ่นหลัง!
“หัวหน้า!”
สมาชิกที่เหลือต่างก็ถูกยุงก่อกวน เมื่อเห็นหัวหน้าถูกยุงโจมตี ก็ทำได้เพียงตะโกนลั่นอย่างตื่นตระหนก
ตูม!
หมัดสีทองกระแทกยุงยักษ์สองตัวด้านหลังชายฉกรรจ์ชุดหนังคนนั้นจนแหลกละเอียด
“วี้ๆ ๆ…”
จู่ๆ ยุงดูดเลือดรอบทิศก็แตกฮือ ยุงยักษ์หลายตัวพุ่งไปยังทิศทางเดียวกัน
ตรงนั้นมีศัตรูใหม่
แต่พวกเขายังไม่ทันได้จู่โจม ลำแสงเส้นหนึ่งก็พาดผ่าน ฟันหัวของยุงยักษ์หลายตัวให้หลุดจากตัว
หญิงผมยาวคนหนึ่งสะบัดกระบี่ จ้องยุงยักษ์นับสิบตัวตรงหน้าเขม็ง นางคือซุนเซิ่งเหลียน สมาชิกของกลุ่มอันหลินนั่นเอง
หนึ่งตัวในนั้นเห็นดังนั้นก็รู้ว่าไม่ได้การแล้ว กำล
