งงูเหลือม
“ผัวะ!”
หัวของงูหลามถูกหมัดกระแทกจนแบน ขณะเดียวกัน กงจักรในมือเหมียวเถียนก็ลอยออกไป ตัดหัวของมัน
“ฟู่…เกือบไปแล้ว พี่อัน ขอบคุณนะ”
ซุนเซิ่งเหลียนตบหน้าอกอันผึ่งผาย พูดอย่างพรั่นใจ
สัตว์ประหลาดประเภทงูล้วนเชี่ยวชาญการดักซุ่ม หากว่าเผลอหละหลวม อาจถูกลอบโจมตีได้
ในตอนนั้นเอง เหมียวเถียนก็เดินเข้ามา แสดงอาการประหลาดใจและอิจฉา “สมกับเป็นลูกพี่อัน เพราะข้าโง่เขลาเอง”
อันหลิน “…”
“นั่นสิ” ลั่วจื่อผิงก็เข้ามาแสดงความเห็นคล้อยตาม “ตดเมื่อครู่นี้ข้าเองก็ไม่รู้ตัว ที่แท้ที่เจ้าตด ก็เพื่อจะเตือนให้พวกเราระวังตัวนี่เอง!”
จงหย่งเหยียนโบกพัด วิเคราะห์ด้วยสีหน้าที่ราวกับรู้แจ้งเห็นจริง “หากว่าเอ่ยปากบอกพวกเราโดยตรง จะแหวกหญ้าให้งูตื่นได้ แต่เตือนผ่าน ‘การผายลม’ ซึ่งเป็นการตอบสนองทางธรรมชาติของร่างกาย งูเหลือมจะไม่ตื่นตัว ทุกการกระทำของลูกพี่อันล้วนตรึกตรองอย่างหนัก”
“เสียดายที่พวกเราไม่อาจเข้าใจได้…” ใบหน้างดงามของซุนเซิ่งเหลียนเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
อันหลินทำหน้างุนงง ยืนนิ่งอยู่กับที่
ให้ตายสิ!
เราแค่เผลอตดโดยไม่รู้ตัว มีความหมายลึกซึ้งขนาดนั้นเลยเหรอ!
ยอมแฟนคลับไร้สติอย่างพวกนี้แล้วจริงๆ!
