ัตว์ประหลาด เอาแต่ตะโกนเชียร์เขาก็เป็นได้
พอคิดได้ดังนั้น เขาจึงเก็บกระบี่พิชิตมารใส่แหวนมิติ หยิบกระบี่แก้วสีทองออกมาแทนทันที
“ใช้อาวุธเซียนไม่ค่อยเป็น ใช้ศาสตราวุธชั้นสูงเล่มนี้ได้คล่องมือมากกว่าจริงๆ ด้วย”
อันหลินมองกระบี่สีทองในมือ พูดพร้อมกับพยักหน้าไปด้วย
ขอเพียงอาวุธใกล้เคียงกับของทุกคน เช่นนี้ก็จะดูไม่โอ้อวดแล้ว
“พี่อัน ไม่ต้องอธิบายแล้ว ข้าเข้าใจ” ลั่วจื่อผิงยิ้มอย่างเข้าใจ
“ไม่โอ้อวดความสามารถ เก็บซ่อนความจริง พี่อันสมกับเป็นอันดับหนึ่งของสำนักเราจริงๆ” จงหย่งเหยียนโบกพัดในมือ พยักหน้าไม่หยุด
“สัตว์ประหลาดไร้ประโยชน์พวกนี้ ไม่คู่ควรให้พี่อันใช้กระบี่เล่มนั้น!” ซุนเซิ่งเหลียนพูดด้วยสีหน้ายกย่องชื่นชม
“สมกับเป็นท่านเทพอัน แผ่ออร่าความอหังการทุกการกระทำ!” แววตาของเหมียวเถียนเป็นประกาย
ด้วยเหตุนี้ สมาชิกทั้งสี่จึงมองอันหลินอย่างเคารพนับถือยิ่งขึ้นไปอีก
อันหลิน “…”
เขาคิดว่าตั้งแต่ตัวเองมีบารมีของท่านเทพ คล้ายว่าทุกอากัปกิริยาจะเปลี่ยนเป็นสุดยอดไปเสียหมด
“ปู้ด…”
ขณะนั้นเอง เขาก็เผลอผายลม
เสียงตดดังมากทีเดียว เหล่าสมาชิกต่างก็ชะงักงัน
…
“ระวัง!”
ขณะนั้นเอง อันหลินก็ตะโกนลั่น ผลักซุนเซิ่งเหลียนออกไปโดยพลัน
“ซี่!”
งูเหลือมยาวสามจั้งตัวหนึ่งกระโจนออกจากพุ่มหญ้า อ้าปากกว้าง พุ่งเฉียดไหล่ของซุนเซิ่งเหลียนที่ถูกผลักออกไป
กำปั้นของลั่วจื่อผิงระเบิดแสงสีแดง เขาปล่อยหมัดออกไปกระแทกหัวขอ
