ใหญ่ในสำนัก
เพราะสาเหตุที่อันหลินโด่งดังเกินไป ทำให้เขายามส่งของที่รับหิ้ว ต้องพบเจอกับปัญหาไม่น้อยเลย
สายตาเร่าร้อนนับไม่ถ้วนเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย
แต่ขอลายเซ็น ขอถ่ายรูป ส่งดอกไม้ ส่งมินิฮาร์ตอะไรทำนองนั้น…
มันทำให้อันหลินปวดกะบาลเหลือทน
เฮ้อ…
มนุษย์กลัวมีชื่อ หมูกลัวอ้วนพี![1]
ส่วนหลิวเชียนฮ่วนไม่มีปฏิกิริยาอะไรกับวีรกรรมอันโชติช่วงของเขามากนัก เมื่อได้เกมเวอร์ชั่นใหม่แล้วก็ทำการดัดแปลง จากนั้นรั้งเขาไว้บังคับให้เล่นด้วย
ขนมขบเคี้ยวที่กระต่ายจันทราต้องการ อันหลินก็ฝากซูเฉี่ยนอวิ๋นนำไปให้แล้ว
เพราะมีแค่สตรีเท่านั้นที่จะเข้าตำหนักดวงจันทร์ได้ บุรุษและสุนัขเข้าไม่ได้
ผ่านไปไม่นาน ต้าไป๋ก็ถูกจ้าวหวายหยินจูงมาถึงบ้านพักของเขา
ต้าไป๋ยังคงรักษาภาพลักษณ์ของสัตว์อสูรที่น่ารักและองอาจ กระดิกหางที่มีขนปุกปุย พูดอย่างแอ๊บแบ๊วว่า
“อันหลิน เจ้าสุดยอดขึ้นทุกวันเลย ข้าจะเป็นสัตว์เลี้ยงของเจ้า โฮ่ง!”
อันหลิน “…”
จ้าวหวายหยิน “…”
อันหลินนึกถึงความสุขยามขี่สุนัขเหาะเหิน…
จากนั้น…
ก็ตกปากรับคำทันที!
จ้าวหวายหยินวิ่งเข้าห้องน้ำ ปิดประตูแน่น น้ำตาอาบหน้า
สุนัขโตแล้วรั้งไม่อยู่!
เลี้ยงมาด้วยความลำบากยากเข็ญกว่าจะเติบโตเช่นนี้ สุดท้ายก็ต้องไปอยู่กับคนอื่นอยู่ดี…
“แต่ข้ายังทำสัญญาผูกมัดกับเจ้าไม่ได้ อีกไม่กี่วันข้าจะกลับไปรับมรดกที่สำนักสัตว์เทพแล้ว เมื่อข้าได้มรดก มีพลังแก่กล้าแล้ว ค่อยทำสัญญากับเจ้า!
