หลานอีกครั้ง
สวีเสี่ยวหลานนั่งพิงพนัก ผมยาวดำขลับปล่อยสยาย กำลังกำมือถือช้อปเถาเป่าอยู่
“เอ๊ะ เจ้ามาทำไมอีก”
นางเห็นอันหลินหิ้วชุดกลับมาอีกแล้ว จึงอดถามอย่างแปลกใจไม่ได้
“เสี่ยวหลาน เจ้าต้องรับชุดนี้ไว้!” อันหลินยื่นชุดกระโปรงไปตรงหน้าสวีเสี่ยวหลาน “ชุดนี้เหมาะกับเจ้ามาก! หากเจ้าสวมมัน ต้องเป็นดั่งนางฟ้าที่หลุดออกมาจากภาพวาดแน่นอน ไม่เชื่อเจ้าก็ลองดูสิ!”
สวีเสี่ยวหลาน “…”
“เก็บไว้ในแหวนมิติมันจะกัดเจ้าหรือไง”
สวีเสี่ยวหลานกลอกตาใส่อันหลิน ระอาใจกับการอยากมอบชุดให้คนอื่นอย่างไม่ลดละของอันหลินเหลือเกิน
“ไม่กัดข้า แต่จะกัดกินจิตใจข้า!” อันหลินพูดตามความจริง
เมื่อเห็นท่าทางจริงจังของชายคนตรงหน้า สุดท้ายสวีเสี่ยวหลานก็ใจอ่อน โบกมือไปมา
“เอาเถอะๆ เชื่อเขาเลย ข้ารับไว้พอใจหรือยัง”
“แต่ชุดนี้ถือเสียว่าข้าซื้อของเจ้า ปกติแล้วอาวุธวิเศษขั้นสูงประเภทป้องกันตัวมีราคาราวๆ สี่แสนหินวิญญาณ”
“เราสองคนเป็นเพื่อนกัน เดี๋ยวข้าจะคืนให้เจ้าสามแสนหินวิญญาณ เช่นนี้พอใจหรือยัง”
สวีเสี่ยวหลานรู้ว่าหากนางบอกว่าสี่แสนหินวิญญาณ อันหลินต้องไม่รับแน่ จึงลดราคาลงเล็กน้อย
“ไม่ เราเป็นเพื่อนสนิทกัน ราคามิตรภาพสุดๆ หนึ่งแสนหินวิญญาณ!”
อันหลินก็พูดด้วยใบหน้าที่เด็ดเดี่ยวเช่นกัน
“เพื่อนสนิทด้วยงั้นหรือ” สวีเสี่ยวหลานหน้าแดงระเรื่อ “ก็…ก็ได้ แต่ตอนนี้ในแหวนมิติของข้าไม่ได้มีหินวิญญาณมากขนาดนั้น ไว้กลับสำนักแล้ว ข้าค่อ
