พวกนี้มันตลก ก็อดขำไม่ได้
เมื่อเห็นลูกชายของตัวเองยังคงมีท่าทีเหลาะแหละเช่นเคย อันหมิงชวนก็ถลึงตาใส่อันหลินอย่างอดไม่ได้
เถียนหลิงหลิงกลับซาบซึ้งใจจนร้องไห้อยู่อีกมุม เป็นครั้งแรกที่เธอได้รับของขวัญที่เลอค่าเช่นนี้
“ฮือๆๆ… นักพรตจอมปลอม นายต้องกลับมาเยี่ยมกันบ่อยๆ นะ…”
เมื่อเห็นหญิงสาวที่น้ำตาไหลพราก อันหลินก็อดลูบผมสั้นสีน้ำตาลอันนุ่มสลวยของเธอไม่ได้ พูดอย่างร่าเริงว่า “โลลิน้อย เธออายุครบสิบแปดแล้วจริงๆ เหรอ ทำไมขี้แยขนาดนี้”
“นายน่ะสิโลลิ หน้าตาน่ารัก น่าเอ็นดู ขี้แยแล้วผิดหรือไง!”
“ถ้าว่าฉันเป็นโลลิอีก ฉันจะส่งรูปที่นายแต่งหญิงเข้ากลุ่มเลยคอยดู”
เมื่อเถียนหลิงหลิงได้ยินคำว่าโลลิน้อย ก็มีน้ำโหขึ้นมาทันที โต้เถียงทันควัน
อันหลินได้ฟังก็กระตุกยิ้ม ตอนแรกคิดว่าเถียนหลิงหลิงน่ารักขึ้นมาแล้ว เมื่อคิดๆ ดูแล้ว…
อืม ยังคงเจ้าคิดเจ้าแค้นอยู่ดี
ตงฟางเสวี่ยป้องปากขำอยู่ข้างๆ
“หลิงหลิง รูปถ่ายใบนั้นเธอส่งเข้าไปในกลุ่มตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ”
อันหลิน “…”
ได้ โลลิน้อยที่น่ารักคนนี้เป็นลูกบ้านใคร
ถ้าไม่มีคนมารับ…เขาจะบีบคอแล้วนะ!
ไม่นาน ค่ายกลเคลื่อนย้ายของอารามเมฆขาวก็เริ่มส่องแสงเจิดจ้า
พวกอันหลินยืนอยู่ในค่ายกล โบกมืออำลาผู้คนบนโลก
สุดท้าย ร่างของพวกเขาก็หายลับไปท่ามกลางแสงสีขาว
……………………….
