ตาฉายความเจ็บแค้นใจ
“อันหลิน ระวังข้างหลัง!”
แม้เซียนพสุธาเยว่อิ่งจะรู้ว่าตอนนี้อันหลินไม่เหมือนที่เคย แต่เมื่อเห็นเวทมนตร์ที่ม้วนตัวไปทั่วฟ้าดินแล้ว ก็ทำให้นางอดเอ่ยปากเตือนไม่ได้เช่นกัน
“อืม ไม่ต้องห่วง”
อันหลินพยักหน้า ยกมือขึ้นตบไปทางด้านหลังโดยที่ไม่เหลียวหลังมองเลยด้วยซ้ำ
ครืน!
ผืนฟ้าถูกตบจนแตกกระจาย…
ไม่สิ พูดให้ถูกก็คือ อนธการดั้งเดิมที่เป็นพลังของอ้านเย่ต่างหาก
การโจมตีอันสะเทือนฟ้าดิน ถูกฝ่ามือของอันหลินตบจนสลายตัวแล้ว!
ไม่มีพลังที่น่าตะลึง ไม่มีกระบวนท่าที่โดดเด่น ราวกับแค่ยกมือขึ้นปัดป่ายลวกๆ ก็ทำให้ม่านรัตติกาลอันมืดมนมลายหายไป
มวลพลังมหาศาลกลางอากาศอันตรธานหายไปในพริบตา
ดวงดาราและจันทรากลางท้องนภา กลับมาเฉิดฉายเด่นชัดอีกครั้ง
นักพรตและเผ่าพันธุ์ผีดูดเลือดทั้งหลาย แหงนหน้ามองฉากตรงหน้านี้อึ้งๆ ต่างก็ตกอยู่ในภวังค์อย่างถอนตัวไม่ขึ้น
เซียนพสุธาเยว่อิ่งป้องปากอุทาน จ้องอันหลินด้วยความตะลึง
“เรียบร้อย!”
อันหลินพยักหน้า แสงสีขาวในมือเลือนหายไป
“อาจารย์ อาการของท่านดีขึ้นแล้ว ต่อไปข้าจะแก้แค้นให้ท่านเอง!”
เซียนพสุธาเยว่อิ่งได้ฟังก็พยักหน้าอย่างเหม่อลอย
อันหลินยิ้มบางๆ จากนั้นก็เบนสายตามองบนท้องฟ้าอีกครั้ง
ใบหน้าขาวซีดของอ้านเย่มีแต่ความประหลาดใจ ไม่นิ่งเฉยเช่นก่อนหน้าอีก
อนธการดั้งเดิมเป็นหนึ่งในพลังที่มีอานุภาพร้ายแรงที่สุดของนาง กลับถูกทลายในหนึ่งฝ่ามือ นางจะนิ่งเฉยได้อย่า
