เมื่อได้ยินคำตอบของเซียนพสุธาเยว่อิ่ง อันหลินก็สั่นสะท้าน มองร่างตรงหน้านี้อย่างไม่มีสติ
กระบี่พิชิตมารระเบิดพลังท้วมท้นท้องฟ้าออกมาอีกครั้ง กระบี่เริ่มสั่นระริก พยายามจะสลัดให้หลุดจากมือของเซียนพสุธาเยว่อิ่ง
เซียนพสุธาเยว่อิ่งครวญครางด้วยความเจ็บปวด เพราะบาดแผลถูกบดขยี้ทำให้ร่างของนางสั่นเทาไม่หยุด
แต่ว่า มือคู่นั้นของนางกลับออกแรงจับคมกระบี่แน่นกว่าเดิม เลือดไหลออกจากมือ
อักขระสีทองกระจายรอบๆ มือของนาง กำราบกระบี่สีดำเล่มนั้น
“เจ้านิ่งอยู่ทำไม รีบหนีไปสิ!” เซียนพสุธาเยว่อิ่งตะโกนลั่นอีกครั้ง
เซียนพสุธามิ่งหยวนที่อยู่ไกลออกไปถือกระบี่พุ่งใส่ราชินีอ้านเย่แห่งเผ่าพันธุ์ปีกทมิฬ พยายามถ่วงเวลาหาโอกาสหลบหนีให้พวกอันหลิน แต่กลับถูกผีดูดเลือดสองตนด้านหลังอ้านเย่ขวางไว้
เซวียนหยวนเฉิงขี่กระบี่มาหาอันหลินอีกครั้ง ตะโกนเสียงดังว่า “อันหลิน รีบขึ้นมา! เราต้องหนี!”
แต่ทว่า อันหลินกลับส่ายหน้า “พวกเราหนีไม่พ้นหรอก เจ้าคิดว่าอัตราการหนีรอดจากเงื้อมมือระดับหวนสู่ความว่างเปล่ามีโอกาสสำเร็จเท่าใด”
“ข้าไม่สนว่ามีโอกาสมากหรือน้อย เจ้าจะทรยศต่อความพยายามของอาจารย์เยว่อิ่งหรือ!”
เมื่อเซวียนหยวนเฉิงเห็นท่าทีของอันหลิน เขาที่สุภาพอ่อนโยนมาตลอด ก็ตวาดด้วยความโกรธเกรี้ยวครั้งแรก
อันหลินส่ายหน้าอีกครั้ง “ไม่ใช่แบบนั้น หากว่าเราเลือกจะหลบหนี เป็นไปได้สูงว่าอาจจะตายที่นี่กันหมด แต่ ข้ามีทางเลือกที่สอง…”
เมื่
