ยันต์ของอันหลินและสวีเสี่ยวหลานก็เริ่มส่องแสงแล้วเช่นกัน แต่พวกเขาก็ทำได้แค่มองยันต์สื่อสารนิ่งๆ ทำอะไรไม่ได้เลยสักนิด
ขณะที่ทั้งคู่กำลังมองหน้ากัน จู่ๆ ร่างของพวกเขาก็มีแสงสีขาวผุดออกมา
“นี่มัน…”
แววตาของอันหลินฉายความดีใจ เขานึกขึ้นได้ว่าตอนที่พวกเขาจะเข้ามายังแดนพิศวงก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน
หมายความว่า แสงสีขาวสามารถพาพวกเขาออกจากแดนพิศวงได้!
เป็นดังที่คาด ร่างของพวกเขาเริ่มเลือนรางลง สุดท้ายก็หายไปจากแดนพิศวง
อันหลินกับสวีเสี่ยวหลานรู้สึกว่ามิติรอบข้างเปลี่ยนไป กลับมาถึงริมบ่อน้ำโบราณอีกครั้ง
เมื่อกลับมาถึงที่นี่ สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไป
เพราะบริเวณรอบๆ บ่อน้ำโบราณในเวลานี้ กลายเป็นสมรภูมิรบไปแล้ว!
พลังฟ้าดินเคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่ง เสียงปะทะกันของพลังเซียนดังไม่ขาดสาย
กองทัพเผ่าพันธุ์ผีดูดเลือดกำลังรบกับนักพรตมนุษย์ เสียงโห่ร้องดังระงมทั่วสนามรบ
ไกลออกไป มีแอ่งเลือดกระจายไปทั่วผิวดิน
ชายผมทองนัยน์ตาสีแดงยืนอยู่กลางแอ่งเลือด ใช้ฝ่ามือตบกระแสไฟสีขาวให้แตกกระเจิง จากนั้นก็เรียกมังกรร้อยจั้งออกมา พุ่งไปโจมตีนักพรตที่มีกระแสไฟล้อมกายกลางอากาศด้วยอานุภาพอันน่าตะลึง
“นั่นมันปรมาจารย์จางแห่งสำนักหลงหู่!” เมื่ออันหลินเห็นนักพรตชราบนนภา ก็อุทานลั่นโดยพลัน
เมื่อมองจากกลิ่นอายที่แผ่ออกมาแล้ว ชายผมทองบนพื้น คงจะเป็นผีดูดเลือดตนหนึ่ง!
บนนภา ชายรูปหล่อมีปีกสีดำ กำลังยืนเฝ้าปากหลุมดำสนิทอยู่
