การโบกมือไกลๆ
ฝ่ามือทะลุมิติ ส่งผลต่อร่างกายของเขาในพริบตา
อันหลินรู้สึกถึงพลังมหาศาลที่ไม่อาจอธิบายได้ ราวกับจะถูกฝ่ามือนี้ฉีกทึ้งจนสิ้นซาก
ร่างของเขาถูกตบจนกระเด็นออกไปหลายร้อยเมตร สุดท้ายชนเข้ากับภูเขาสูงจนเกิดเป็นหลุมและเริ่มแตกร้าว
หากไม่ใช่เพราะอันหลินมีพลังบงกชพสุธา กายเนื้อแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ฝ่ามือเมื่อครู่นี้คงพรากชีวิตเขาไปแล้ว
แม้เขาจะไม่ตาย แต่สภาพร่างกายในตอนนี้ก็ไม่ได้ดูดีไปกว่ากันมากนัก
เศษเนื้อเยื่ออวัยวะที่ปะปนกับเลือดพุ่งออกจากปากอันหลิน เนื้อตัวสั่นระริกอย่างควบคุมไม่อยู่แม้แต่นิ้วก็กระดิกไม่ได้
จะตายแล้วเหรอ…
อันหลินแค่นยิ้ม มองพวกเซวียนหยวนเฉิงด้วยความเจ็บใจ
หากเป็นเช่นนี้ ก็เท่ากับว่าช่วยใครไม่ได้เลยสิ
ทำไมตอนที่ตัดสินใจว่าจะสละชีวิตตัวเอง กลับเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น…
เมื่ออ้านเย่เห็นว่าอันหลินบาดเจ็บเพราะฝ่ามือนั่น ก็แปลกใจไม่น้อยเลย
นางคิดมาตลอดว่านักพรตไม่สะดุดตาคนนี้ เป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่อำพรางพลังเสียอีก
แต่ดูจากตอนนี้แล้ว เหมือนว่านางจะคิดมากไป
นักพรตคนนี้นอกจากกายเนื้อแข็งแกร่งแล้วนั้น ก็ไม่มีอะไรพิเศษ
อย่างมากก็มีอีกประการคือ เขามีทักษะที่ค่อนข้างน่าตะลึง
แม้จะคิดเช่นนี้ อ้านเย่ก็ยังไม่กล้าประมาทอันหลินอยู่ดี ครั้งนี้นางจึงไม่ยั้งมือแล้ว
“รัตติกาลนิจนิรันดร์!”
เสียงเย็นเยือกของอ้านเย่ดังออกมาจากริมฝีปากอันงดงาม
ทันใดนั้น ท้องฟ้าก็แปรเปลี่ยนเป็นดำทะมึน บดบังแ
