กเขาพบเพียงนักพรตปีศาจระดับต่ำไม่กี่ตน แต่กลับไร้วี่แววของพวกจักรพรรดิปีศาจ
ตั้งแต่เกิดปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่บ่อน้ำโบราณจนบัดนี้ ก็มีนักพรตมนุษย์ไม่น้อยเชื่อมโยงมันกับปฏิบัติการของปีศาจ ต่างก็รวมกลุ่มกันไปผจญภัย แต่ก็ยังไม่พบเรื่องสลักสำคัญอะไร
“ไปถึงตรงนั้นเจ้าก็จะรู้เอง ต้องมีเรื่องประหลาดใจแน่นอน” เซียนพสุธาเยว่อิ่งทำหน้ามีลับลมคมใน ทำให้อันหลินสะดุ้งโหยง
เรื่องประหลาดใจ?
เมื่อคาดเดาเรื่องประหลาดใจที่นางกล่าวถึง อันหลินก็กระวนกระวายใจขึ้นมาทันที
แต่ทว่าสุดท้าย เซียนพสุธาเยว่อิ่งก็ไม่ยอมปริปากบอกข้อมูลอะไรเลย แต่ตรงเข้าไปพักผ่อนในห้อง
อันหลินทำได้เพียงส่ายหน้าอย่างระอาใจ
ขณะนั้นเอง เซียนพสุธามิ่งหยวนกลับตบไหล่อันหลินอย่างเข้าอกเข้าใจ “อันหลิน เจ้าคิดว่าอาจารย์เยว่อิ่งยึกยักท่ามากน่าเบื่อมากใช่หรือไม่”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ อันหลินก็พยักหน้ารัวๆ ราวกับเจอคนรู้ใจ
เซียนพสุธามิ่งหยวนส่งยิ้มสดใส “ไม่เหมือนข้า ข้าไม่เคยอ้อมค้อมเลย!”
ตาของอันหลินเป็นประกาย “อาจารย์จะอธิบายเรื่องบ่อน้ำโบราณให้ข้าฟังใช่ไหม”
เซียนพสุธามิ่งหยวนส่ายหน้า
“เมื่อครู่ข้าอ่านชะตาให้เจ้า ข้าเถรตรงมาตลอด ตอนนี้จึงขอพูดตามตรง”
“ภารกิจนี้…เจ้ามีเคราะห์ร้าย…”
อันหลิน “…”
……………………………..
