ือจะมาลูบอันหลิน
“หยุดเล่นได้แล้ว ลูบบ้าบออะไรกัน!” ในตอนนั้นเอง ชายชราผมขาวโพลนคนหนึ่งก็ตวาดขึ้นมา
อันหลินมองชายชราคนนี้ด้วยความซาบซึ้ง เขาคือปรมาจารย์จางแห่งเขาหลงหู
“ตามหลักแล้ว หากต้องการศึกษาให้ถ่องแท้ ต้องพึ่งสิ่งนี้!”
ปรมาจารย์จางหยิบกระบอกฉีดยาออกมา มองอันหลินด้วยแววตาเปี่ยมเมตตา
เมื่ออันหลินเห็นกระบอกฉีดยาก็หน้ามืด
ให้ตายสิ! จะดูดเลือดเหรอ
อย่าโหดเหี้ยมขนาดนี้ได้ไหม
เมื่อวานเป็นเพราะเขาเสียเลือดมากไป ตอนนี้เมื่อเห็นเลือดก็หน้ามืดตาลาย คิดว่าตัวเองเป็นโรคกลัวเลือดไปแล้วด้วยซ้ำ
ไม่สิ ต้องเป็นอาการกลัวเลือดอย่างรุนแรงต่างหาก แค่พูดถึงเลือดก็กลัวแล้ว!
“เจ้าแห่งพิษไม่ต้องกลัว พวกเราดูดไม่เยอะหรอก เอาแค่นิดหน่อย”
ชายชุดเขียวอายุราวๆ ห้าสิบคนหนึ่งปลอบใจอันหลิน
เขาคือเจ้าสำนักสือหลิงจื่อแห่งเขาคุนหลุน ขณะที่พูดก็เริ่มวาดค่ายกลศึกษาไปด้วย…
“โธ่ เจ้าแห่งพิษ เป็นผู้ชายอกสามศอก หลั่งเลือดหน่อยจะเป็นอะไรไป ถ้านายรู้สึกว่าไม่สบายใจที่จะหลั่งเลือดคนเดียว ฉันจะหลั่งเลือดไปพร้อมกันนาย!”
นักพรตโหยวมู่เจ้าสำนักซ่างชิงพูดจาโผงผาง พูดไปพูดมาก็ชักมีดออกมา ทำท่าจะกรีดที่แขนของตัวเอง
ตอนแรกอันหลินคิดว่าชายฉกรรจ์คนนี้แค่เสแสร้งแกล้งทำเท่านั้น
จากนั้น เลือดก็สาดกระเซ็นเต็มใบหน้าของเขา…
บัดซบ! เจ้าบ้านี่มาจากไหนกันแน่!!!
อันหลินแผดร้องในใจไม่หยุด จากนั้นก็รู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออก หัวใจเต้นเร็ว
เสร็จก
