้นจังเลย!
ตงฟางเสวี่ยชูนิ้วเรียวยาวขึ้นมาหนึ่งนิ้ว “คำถามแรก นายคิดว่าฉันร้องเพลงเพราะไหม”
อันหลินได้ยินก็นิ่งไปครู่หนึ่ง นี่มันไร้สาระไม่ใช่หรือไง!
เขาตอบทันทีว่า “เพราะ! ดุจเสียงสวรรค์ ชวนให้เคลิบเคลิ้ม!”
ตงฟางเสวี่ยได้ยินก็พยักหน้าอย่างพอใจ พูดต่อว่า
“คำถามที่สอง เพลงของฉัน มีเพลงไหนบ้าง”
“เมืองวาดทราย กาลเวลาผันผ่าน น้องมารร้าย จิ้งจอกเซียน…”
อันหลินตอบได้คล่องปร๋อ ชื่อเพลงเหล่านี้ล้วนเป็นเพลงที่คว้าอันดับหนึ่งบนชาร์จเพลงใหญ่ทั้งนั้น ต่อให้ไม่ใช่แฟนคลับของตงฟางเสวี่ย ก็คุ้นหูเช่นกัน
“คำถามข้อสุดท้าย…”
ดวงตาคู่งามของตงฟางเสวี่ยจดจ้องอันหลิน ใบหน้ามีรอยยิ้มหวานน่าหลงใหล
“นายคิดว่า…ฉันสวยไหม”
อันหลินตะลึงงันอีกครั้ง
ให้ตายเถอะ นี่มันคำถามบ้าอะไรกัน!
เราควรจะตอบว่าสวยหรือไม่สวยล่ะ
มันเป็นคำถามให้คะแนนฟรีเฉยๆ งั้นเหรอ
หรือว่า เธอมีนิสัยประหลาดชอบให้คนอื่นบอกว่าเธอไม่สวย
สิ่งผิดปกติย่อมชอบกล!
ขณะที่อันหลินกำลังจะอ้าปากตอบว่า ‘คุณไม่สวย ที่จริงคุณน่าเกลียดมาก’
จู่ๆ ก็เห็นเถียนหลิงหลิงมองเขา พูดคำว่า ‘สวย’ โดยไม่มีเสียง
อันหลินพูดอย่างกระจ่างใจโดยพลันว่า “สวย! เหมือนนางฟ้าบนภูเขาหิมะ งดงามเหนือผู้ใด!”
ตงฟางเสวี่ยไม่คิดเลยว่าอันหลินตอบคำถามเธอไม่พอ ยังใช้ประโยคอุปมาอีก ใบหน้าสะสวยของเธอแดงระเรื่อ เห็นได้ชัดว่าได้ผลเป็นอย่างยิ่ง
คราวนี้อันหลินงงไปหมดแล้วจริงๆ
โอ้พระเจ้า ก็ชมเธอว่าสวยก็พอ
