แล้วเหรอ
นี่มันคำถามบ้าบออะไร เป็นการทดสอบจริงๆ เหรอเนี่ย!
“พี่ตงฟาง ดูสิ นักพรตจอมปลอมผ่านการทดสอบ กลายเป็นแฟนตัวยงของพี่แล้ว พี่จะไม่ให้ลายเซ็นเขาหน่อยเหรอ” เถียนหลิงหลิงกอดแขนตงฟางเสวี่ย เริ่มเข้าเรื่องจริงจังทันที
เถียนหลิงหลิงรู้ว่า ที่จริงแล้วพี่ตงฟางชอบให้คนอื่นชมเธอมาก
พูดให้ถูกก็คือ หลงตัวเองนิดหน่อย…
ดังนั้น เมื่อคนอื่นชมจนเธอหน้าชื่นตาบานละก็ จะเป็นช่วงเวลาที่จัดการธุระให้สำเร็จลุลวงได้ง่าย
แม้ตงฟางเสวี่ยจะดีใจมากก็ตาม แต่พอได้ยินคำแนะนำของเถียนหลิงหลิง ก็ส่ายหน้าอย่างหนักแน่นอยู่ดี “ข้อเสนอนี้ฉันรับปากไม่ได้ เธอก็รู้ว่า ฉันไม่เคยแจกลายเซ็นเลย…”
“โธ่ หลิงหลิงขอร้องล่ะ พี่แหกกฎสักครั้งเถอะ”
เถียนหลิงหลิงใช้ดวงตาหวานเยิ้มมองตงฟางเสวี่ย พร้อมกับออดอ้อนไปด้วย
ใบหน้าของตงฟางเสวี่ยมีความไขว้เขวปรากฏให้เห็น แต่ยังคงปิดปากเงียบ
ขณะนั้นเอง อันหลินก็นึกอะไรขึ้นมาได้ หยิบยาขวดหนึ่งออกมาจากแหวนมิติ ยื่นให้ตงฟางเสวี่ย
“เซียนหญิงจิ้งซิน นี่เป็นยาชะลอวัย ยาอายุวัฒนะขั้นเจ็ด มีสรรพคุณช่วยให้ผิวขาวผ่องใส
นอกจากนี้ มันยังช่วยปรับสมดุลเลือดลม ขยายหลอดเลือด ผมไม่ได้ใช้มัน ถือเป็นของขวัญการพบหน้าก็แล้วกัน”
เมื่อได้ยินว่ามีสรรพคุณบำรุงผิวพรรณ สุดท้ายแนวป้องกันของตงฟางเสวี่ยก็พังครืน…
“สหายอันหลิน นายเกรงใจกันเกินไปแล้ว”
แม้ตงฟางเสวี่ยจะพูดแบบนี้ แต่ยื่นมือออกไปรับยาอายุวัฒนะมาอย่างง่ายดายแล้ว
