หลินก็เบาตัว ราวกับยกภูเขาออกจากอกแล้ว
“ฮ่าๆ! อีกสิบกว่าวันที่เหลือจะได้เที่ยวเล่นอย่างสบายใจสักที!” สวีเสี่ยวหลานก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน เริ่มโห่ร้องออกมา
นางหวงแหนทุกวันที่อยู่ในแดนมนุษย์ วันหยุดยาวนี้ควรค่าแก่การรอคอย
เซวียนหยวนเฉิงฉีกยิ้มสดใส เอ่ยถามว่า “พวกเจ้าตั้งใจว่าจะทำอะไรต่อ ข้าว่าจะไปเยี่ยมชมยุทโธปกรณ์ที่กระทรวงกลาโหมสักหน่อย ข้าอยากสร้างแรงบันดาลใจด้านหลอมศาสตราให้ตัวเอง”
สวีเสี่ยวหลานยิ้มแล้วพูดว่า “ข้าไม่มีแผนการอะไร อย่างไรเสียก็คงเที่ยว เที่ยว เที่ยวแล้วก็เที่ยว!”
อันหลินพูดเสริมว่า “ข้าก็เหมือนกัน หลังซื้อของหมดแล้ว ข้าก็จะเที่ยว เที่ยว เที่ยวแล้วก็เที่ยวเหมือนกัน!”
เมื่อหวงซานซานเห็นท่าทางของทั้งคู่ ก็รู้สึกเอือมระอา
อยากพูดเหลือเกินว่า ‘ดูท่าทางกระตือรือร้นรักเรียนของเซวียนหยวนเฉิง แล้วดูพวกนายสิ!’
“ท่านทูตเซียนหยวนเฉิง หากท่านอยากไปชมยุทโธปกรณ์ละก็ โทรหาฉัน ฉันจะช่วยจัดการให้เอง” หวงซานซานพูด
“อืม เช่นนั้นก็รบกวนเจ้าด้วย”
เซวียนหยวนเฉิงส่งยิ้มอบอุ่นปานสายลมฤดูใบไม้ผลิให้หวงซานซาน พยักหน้าอย่างซาบซึ้งใจ
หวงซานซานเห็นรอยยิ้มของเซวียนหยวนเฉิงก็ชะงักไป จากนั้นก็ก้มหน้าลงอย่างขวยเขิน
หัวใจของเธอเต้นตึกตักอย่างแรง
คุณพระ…บนโลกนี้ทำไมถึงมีผู้ชายที่หล่อขนาดนี้กันนะ!
โอปป้าเก้าหลี[1] หนุ่มน้อยจีนชิดซ้ายไปให้หมด!
ใบหน้าหล่อเหลาไร้จุดบอดของพี่หยวนเฉิงต่างหากที่เป็นเทพบุตรอัน
