ต
“เอ่อ นายท่าน ยังไม่ได้ ตอนนี้ข้ายังขาดวัสดุ!” เสี่ยวหงกล่าว
“วัสดุ?” อันหลินกะพริบตาปริบๆ อย่างมึนงง
เสี่ยวหงโคลงหัว “ต้องสร้างภาพของหญิงงามในห้วงความฝันของราชาปีศาจอำมหิต ข้าต้องการมนุษย์มาเป็นต้นแบบ จากนั้นจำลองหญิงงามออกมาเพื่อทำการยั่วยวน!”
อันหลินรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี “เรื่องนี้…ต้นแบบที่ว่าต้องมีเงื่อนไขอะไรไหม”
“ไม่จำเป็นเลย ขอเพียงสวมชุดผู้หญิงมายืนตรงหน้าข้า ให้ข้าจินตนาการในสมองก็เพียงพอแล้ว!” เสี่ยวหงอธิบาย
คำพูดของมัน แน่นอนว่าได้ยินกันทุกคน
อันหลินเบนสายตามองนักพรตหญิงทั้งหลาย…
“ข้าขอปฏิเสธ!” สวีเสี่ยวหลานโพล่งออกมาทันที
“ฉันเป็นแค่โลลิน้อย ปล่อยฉันไปเถอะ!” เถียนหลิงหลิงพูดต่อ
มุมปากของอันหลินกระตุก ตอนนี้กล้าเรียกตัวเองว่าโลลิอย่างหน้าไม่อายแล้วเหรอ
“โอย จะให้ฉันไปทำเรื่องแบบนั้นกับราชาปีศาจอำมหิต แค่คิดก็สะอิดสะเอียนแล้ว ฉันก็ขอปฏิเสธเหมือนกัน!” เซียนหญิงเมิ่งอินพูดอย่างรังเกียจ
“ต้องแต่งตัวโป๊เปลือยเพื่อเป็นต้นแบบให้ภูตพฤกษางั้นเหรอ แค่นี้ฉันก็รับไม่ได้แล้ว!” หวงซานซานก็โบกมือด้วยสีหน้าขยะแขยง
ต่อมา นักพรตหญิงที่เหลือก็พากันปฏิเสธเช่นกัน
สุดท้าย ไม่มีใครยินยอมจะเป็นต้นแบบเลยแม้แต่คนเดียว…
อันหลินจนใจ ทุกคนอยากปกป้องโลก มายืนตรงนี้เพื่อผดุงความยุติธรรมไม่ใช่เหรอ!
ตอนนี้ต่างก็ปฏิเสธ ต้องการอะไรกันแน่!
เมื่อเห็นนักพรตหญิงปฏิเสธ เสี่ยวหงก็ไม่ยอมแพ้ พูดต่อว่า “พวกพี่สา
