สงครามนี้เหมือนกัน!
นักพรตมากมายต่างก็พากันรุมล้อมพูดชมอันหลิน อยากจะตั้งฉายาราชานักแสดงให้เขาบัดนั้นทันที
มันทำให้เขาขัดเขินไม่น้อยเลย ทำได้แค่เกาหัว แสดงความถ่อมตัวออกมา
สวีเสี่ยวหลานเคยเห็นท่าทางชั่วร้ายของอันหลินมานักต่อนักแล้ว จึงไม่แปลกใจกับเรื่องที่เขาตบตาคนอื่นแบบนี้เลยสักนิด แต่มองราชาปีศาจอำมหิตที่อยู่อีกมุมหนึ่งด้วยแววตาสนอกสนใจ
แม้ราชาปีศาจอำมหิตจะถูกพันธนาการ แต่หูไม่ได้หนวกเสียหน่อย!
เมื่อได้ยินบทสนทนาของทุกคน…หากไม่ใช่คนโง่ ก็คงจะเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เป็นอย่างที่คิด หลังราชาปีศาจอำมหิตได้ยินบทสนทนาของพวกเขา ตาก็เบิกโพลง เกือบจะเป็นลมไปเสียแล้ว
ที่แท้ทุกอย่างก็เป็นเพียงการแสดง!
เพียงแต่ว่านักแสดงไม่ใช่ราชาปีศาจปัญญา แต่เป็นนักพรตมนุษย์พวกนี้!
คุณพระ! เขาทำอะไรกับราชาปีศาจปัญญากัน!
ว่ากันว่าความอำมหิตโหดเหี้ยมเป็นเอกลักษณ์ของราชาปีศาจไม่ใช่หรือ ทำไมนักพรตพวกนี้ชั่วร้ายกว่าพวกเขา พวกเขากลายเป็นผู้เคราะห์ร้ายแทนล่ะ
ราชาปีศาจอำมหิตปวดใจเหลือเกิน อัดอั้นตันใจยิ่งนัก รู้สึกสงสัยในชีวิตปีศาจเป็นหนแรก
ในฐานะปีศาจ ถูกนักพรตมนุษย์ต้มเสียเปื่อย ไม่มีหน้าจะอยู่ต่อไปแล้ว!
แต่ว่า ตอนนี้แม้แต่สิทธิ์ในการตายก็ถูกนักพรตมนุษย์พรากเอาไปแล้ว…
เมื่อนักพรตมนุษย์หารือกันเสร็จแล้ว ก็จดจ้องมาที่ราชาปีศาจอำมหิตอีกครั้ง
ตอนนี้ ได้เวลาของขั้นตอนสอบปากคำแล้ว!
เซวียนหยวนเฉิงปลดพันธนาการ
