บเถียนหลิงหลิงแหงนหน้า ก็มองเห็นราชาปีศาจปัญญาที่นัยน์ตาแดงก่ำ
ว้าว จำได้ดีเลยล่ะ!
ราชาปีศาจปัญญายิ้ม “ข้าเคยบอกแล้วว่า หากพบกันครั้งหน้าจะให้พวกเจ้าทรมานปางตาย พวกเจ้าถูกฝีมือการแสดงอันไร้พิรุธของข้าปั่นหัวเข้าแล้ว ไม่คิดล่ะสิว่านี่จะเป็นกับดัก ฮ่าๆๆ…”
อันหลิน “…”
เถียนหลิงหลิง “…”
บอกตามตรง อันหลินทำลายความภูมิใจของราชาปีศาจตนนี้ไม่ลง
ฝีมือการแสดงที่ไร้พิรุธงั้นเหรอ
หลี่อีเฟิงที่คว้ารางวัลร้อยดอกไม้ ยังแสดงได้ดีกว่าเขาเสียอีก!
ฝีมือการแสดงของเขา อย่างมากก็ได้แค่รางวัลราสเบอร์รี่ทองคำ ไม่มีทางมากไปกว่านี้แล้ว
ขณะที่เหล่าราชาปีศาจคิดว่าชัยชนะอยู่ในมือ ทันใดนั้น ก็มีพลังแข็งแกร่งกำลังเข้าประชิด
พวกอันหลินต่างก็นิ่งเฉย แต่พวกราชาปีศาจกลับเริ่มอยู่ไม่สุขขึ้นมาแล้ว
“เจ้าอำมหิต จักรพรรดิปีศาจส่งราชาปีศาจตนอื่นมาด้วยหรือ” ราชาปีศาจโทสะถามด้วยความสงสัย
“ไม่มีทาง ราชาปีศาจอีกสองตนที่เหลือมีภารกิจอื่นต้องจัดการ ไม่ใช่พวกเขาแน่ อีกอย่างจำนวนไม่ตรงกัน!” สีหน้าของราชาปีศาจอำมหิตเริ่มเคร่งขรึม
“นักพรตเผ่าพันธุ์มนุษย์!” ราชาปีศาจอนยะมองนักพรตที่ปรี่เข้ามาพลางพูดอย่างตกตะลึง
ผู้พิทักษ์โลก เซียนกระบี่ชิงเหอและนักพรตทั่นอวิ๋นระเบิดพลังอันน่ากลัว ขี่กระบี่เหินเวหามา
เบื้องล่างเป็นนักพรตกายแห่งมรรคขั้นสิบที่มีพลังแก่กล้าไม่ด้อยไปกว่ากัน ต่างก็พากันกรูเข้ามาประชิดปิดล้อมนักพรตปีศาจยี่สิบกว่าชีวิตไว้
“
