นถึงนักศึกษาของมหาลัยชิงหัว ต่อให้ขาดแฟน ก็คงไม่ถึงกับต้องไปคบกับคนอย่างเขาหรอกมั้ง…”
หลินอู่หัวได้ฟังหน้าก็แดงก่ำ ไม่รู้ว่าอับอายหรือโกรธ
“แกพูดอะไรของแก!” พอชายคนนั้นได้ยินประโยคนี้ก็โมโห
“แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร ตอนนี้ฉันเป็นประธานบริษัทที่มีมูลค่านับสิบล้านแล้ว! คนที่ไม่มีทางได้ดีไปชั่วชีวิตอย่างแก มีสิทธิ์อะไรมาว่าฉัน”
ชายคนนั้นมองอันหลินตาขวางพร้อมกับตวาดเสียงดัง
อันหลินยังคงไม่พูดอะไร สายตาที่มองหลินอู่หัวมีความเห็นใจมากขึ้น
“พอได้แล้ว เกาเผิง!” หลินอู่หัวทำหน้าถมึงทึง ตะโกนห้าม
วันนี้เกาเผิงเหมือนกินรังแตนมา โจมตีอันหลินทุกทาง ทำให้เธอรู้สึกลำบากใจเช่นกัน
แต่ทว่า เสียงตะโกนของหลินอู่หัวไม่ได้ผล เกาเผิงไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยสักนิด คล้ายจะเพลิดเพลินกับการโจมตีอันหลินมาก กำลังจะอ้าปากด่าต่อ
ขณะนั้นเอง ก็มีเสียงเบรกเอี๊ยดดังขึ้นใกล้ๆ อันหลิน
เห็นรถเฟอร์รารี่สีแดงคันหนึ่งจอดข้างเขาพอดี
ภายใต้แสงอาทิตย์ รถถูกแสงแวววับบางๆ ชั้นหนึ่งฉาบทับ เป็นเหมือนดอกไม้แห่งเปลวเพลิงที่ลุกโชน
รูปแบบของเฟอร์รารี่คันนี้เจ๋งสุดๆ ดึงดูดสายตาของผู้คนบนท้องถนนในพริบตา
ต่อมา ประตูเปิดออก มีผู้หญิงสวมเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนขาสั้นลงมาจากรถ
เผยให้เห็นเรียวขาได้สัดส่วนของผู้หญิงคนนั้น สะดุดตายิ่งนัก
สิ่งที่รับกับรูปร่างสูงระหง เป็นโฉมหน้าที่ขาวเกลี้ยงเกลา เรียกได้ว่างดงามล่มเมือง
ความงามของเธอเปี่ยมด้วยความสด
