ใสและมีชีวิตชีวา และแลดูสูงศักดิ์โดดเด่น เมื่อปรากฏตัวก็ดึงดูดสายตาของทุกคนบนท้องถนน แม้แต่ความโดดเด่นของเฟอร์รารี่ก็ถูกเธอช่วงชิงไป
ผู้หญิงคนนั้นยิ้มกริ่มเดินเข้ามาหาอันหลิน พูดด้วยเสียงไพเราะว่า “เฮ้ อันหลิน หานายเจอแล้ว!”
ผู้หญิงที่โผล่มากะทันหันคนนี้ คือสวีเสี่ยวหลานนั่นเอง!
เมื่อหลินอู่หัวเห็นฉากนี้ก็ตกตะลึง ในใจสงสัยว่าทำไมอันหลินถึงได้รู้จักผู้หญิงคนนี้
เธอหันไปมองเกาเผิง พบว่าเขากำลังจ้องผู้หญิงคนนั้นอย่างตะลึงงัน
เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้เรื่อง หลินอู่หัวก็อดโมโหไม่ได้
สวีเสี่ยวหลานมองสองคนตรงหน้าอันหลิน ถามอย่างสงสัยว่า “สองคนนี้เป็นเพื่อนของนายเหรอ”
อันหลินยิ้มบางๆ แนะนำว่า “คนนี้คือหลินอู่หัว แฟนเก่าของฉัน ส่วนคนข้างๆ นั่น เป็นแฟนคนปัจจุบันของเธอ เป็นประธานใหญ่!”
“หา!” สวีเสี่ยวหลานได้ฟังก็ตกใจ
แต่ไม่นานนางก็ได้สติ เห็นแสงสีเขียวบนหัวของอันหลินอยู่รำไร
ท่ามกลางสายตาตะลึงของผู้คน นางส่งยิ้มหวานเยิ้ม คล้องแขนขาวสะอาดของตัวเองกับแขนของอันหลิน
จากนั้น นางก็ประเมินหลินอู่หัวอย่างนึกสนุก พูดยิ้มๆ ว่า “พี่อัน อดพูดไม่ได้เลยว่า…เมื่อก่อนพี่ตาบอดเหรอ ถึงได้มาชอบผู้หญิงหน้าตาบ้านๆ แบบนี้”
“แก…แกว่าอะไรนะ!” หลินอู่หัวถูกคนอื่นพูดว่าหน้าตาบ้านๆ ครั้งแรก พลันโกรธควันออกหู จ้องสวีเสี่ยวหลานตาเขียว
อันที่จริงหลินอู่หัวนับว่าเป็นผู้หญิงสวย แต่เมื่อเทียบกับสวีเสี่ยวหลานที่งดงามเพริศพริ้ง นั
