มคาดหวัง
“จันทร์กระจ่างที่ด้านหน้าเตียง ดูประหนึ่งมีน้ำค้างแข็งบนพื้นดิน แหงนหน้ามองจันทร์อันสุกใส…” อันหลินพูดอย่างคล่องแคล่ว
กระต่าย “…”
“ท่องกลอนเด็กอนุบาล สมองยังไม่ปกติอย่างที่คิดไว้จริงๆ ด้วย!”
กระต่ายยกสากหยกขึ้นอีกครั้ง
ตุบ
อันหลินโดนสากหยกทุบหัว หมดสติไปอีก
อันหลินเคราะห์ร้ายเหลือเกิน ตอนแรกเขาคิดว่าเมื่อตัวเองท่องกลอน กระต่ายตัวนี้ต้องไม่เคยได้ยินมาก่อนสิ ไม่คิดว่ากระต่ายตัวนี้จะรู้จัก!
ท่ามกลางความมืดมน ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน
…
ตึกๆ ๆ…
อันหลินได้ยินเสียงเรียกจากวิญญาณอีกครั้ง
แต่ทว่า ครั้งนี้เขาเลือกจะหลับตาต่อไป ให้ตายอย่างไรเขาก็ไม่ลืมตา!
จะทุบก็ทุบไป ข้าจะนอนของข้า
ขณะนั้นเอง ก็มีเสียงหนึ่งโผล่มาในห้อง
“เสี่ยวเยว่ ตอนนี้อันหลินเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”
เป็นเสียงอ่อนหวานของผู้หญิง อันหลินคุ้นเคยอย่างมาก!
เสี่ยวเยว่? กระต่ายที่ซูเฉี่ยนอวิ๋นเคยเอ่ยถึงก่อนหน้านี้คือมันเองเหรอ
“อืม เขาฟื้นหลายครั้งแล้ว แต่สมองยังไม่ค่อยปกติ ข้าตั้งใจว่าจะใช้โอสถช่วยบำรุงเขาอีกสักหน่อย” เสียงของกระต่ายดังขึ้น
ใครกันแน่ที่สมองไม่ปกติ แกต่างหากที่ไม่ปกติ!
อันหลินร่ำร้องในใจ เขารู้ว่าได้เวลาลืมตาแล้ว
“สหายซู ข้าฟื้นแล้ว!”
เขาลืมตาขึ้น ลุกขึ้นนั่งทันที มองหญิงสาวคนตรงหน้าแล้วพูดต่อ “อีกอย่าง ข้าปกติมาก อย่าไปฟังกระต่ายตัวนั้นพูดเหลวไหล!”
“สหายฮันหลิน ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นสักที!”
ซูเฉี่ยนอวิ๋นดีใจมาก
