นางเขยิบมาอยู่หน้าอันหลิน
มืองามเนียนนุ่มกุมข้อมือของอันหลินไว้ สัมผัสลมปราณภายในตัวเขา
“อืม…ชีพจรกับพลังปราณฟื้นฟูได้พอสมควรแล้ว เม็ดยาสรรสร้างชีวิตของพี่ฉางเอ๋อได้ผลจริงๆ ด้วย” ซูเฉี่ยนอวิ๋นโล่งอก พูดเสียงแผ่วเบา
“อะไรนะ พี่ฉางเอ๋อ เม็ดยาสรรสร้างชีวิตงั้นหรือ” อันหลินเบิกตากว้าง ทำหน้างุนงง
ซูเฉี่ยนอวิ๋นกำลังจะอธิบาย กระต่ายก็ชิงพูดขึ้นมาว่า “คืออย่างนี้ จู่ๆ ร่างของเจ้าก็ระเบิดในศึกแห่งอิสรภาพ เลือดลมสูญสิ้น เส้นชีพจรเสียหาย หากไม่ใช่เพราะเซียนสวรรค์อวี้หัวนำร่างของเจ้าไปรักษาในโลงเย็นพันธนาการจิตได้ทันท่วงทีละก็ เจ้าอาจจะตายไปนานแล้ว แต่แม้จะเป็นเซียนสวรรค์อวี้หัว ก็ทำอะไรกับอาการของเจ้าไม่ได้ สามารถพูดได้ว่า นอกจากจิตของเจ้าที่ยังอยู่แล้ว ร่างกายเสียหายไปนานแล้วสุดท้าย ซูซูก็ขอร้องให้เจ้านายข้าช่วยเจ้า เจ้านายข้าถึงยอมลงมือ ปรุงเม็ดยาสรรสร้างชีวิตให้เจ้า ฟื้นฟูเส้นชีพจรของเจ้า ทำให้เลือดลมถือกำเนิดใหม่…”
เมื่ออันหลินได้ยินคำพูดของกระต่าย ก็มองซูเฉี่ยนอวิ๋นอย่างซาบซึ้ง “ขอบคุณเจ้ามากนะ บุญคุณใหญ่หลวงเช่นนี้ ข้าอันหลินต้องตอบแทนเป็นเท่าทวีแน่นอน!”
ซูเฉี่ยนอวิ๋นหน้าแดงระเรื่อ กำลังจะพูด กระต่ายก็กระโดดมาหน้าอันหลินอีกครั้ง ชิงพูดตัดหน้าว่า “ตอบแทนน่ะมันแน่นอนอยู่แล้ว! โอสถที่เจ้านายข้าปรุงเป็นถึงยาวิเศษขั้นสองเชียวนะ! ทั่วทั้งแคว้นจิ่วโจวไม่มีใครสามารถปรุงได้ แถมยังต้องใช้วัตถุล้
