พูดกับเซียนสวรรค์อวี้หัว
อวี้หัวพยักหน้าแล้วพูดว่า “ก็ได้ พวกเจ้าตามข้าไปด้วย ถึงตอนนั้นจะได้ดูแลอันหลินได้”
พูดจบ รองผู้อำนวยการอวี้หัวก็พาอันหลิน กลายเป็นลำแสงพุ่งออกนอกค่ายกล เซียนพสุธาชางชิงกับต้าไป๋ก็ตามไปติดๆ
ณ จัตุรัสหยกขาว เหล่านักเรียนได้เห็นฉากที่เกิดขึ้นกะทันหัน ก็เริ่มแตกตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
“คุณพระ ทำไมจู่ๆ อันหลินถึงระเบิดล่ะ”
“หรือจะเป็นผลข้างเคียงของท่าเมื่อครู่นี้”
“หากว่าเป็นเช่นนี้จริง คิดว่าท่านั้นคงเป็นท่าสังหารศัตรูหนึ่งร้อย เสียหายหนึ่งหมื่นเป็นแน่…เจ็บหนักขนาดนี้ เขาจะรอดหรือไม่”
“รองผู้อำนวยการอวี้หัวมาแล้ว อันหลินน่าจะไม่เป็นอะไร”
…
ขณะที่นักเรียนกำลังพูดคุยกันเซ็งแซ่ ผู้หญิงคนหนึ่งก็ลุกพรวดขึ้นมา วิ่งออกไปนอกจัตุรัส
อาการของนางยังหายไม่สนิท บัดนี้เมื่อเคลื่อนไหว แผลก็ปริอีกครั้ง เลือดย้อมชุดนักพรต
ร่างอรชรไม่สนใจใยดี พุ่งออกจากค่ายกลรักษาของจัตุรัสไปทั้งอย่างนั้น วิ่งออกไปไกล
“สวีเสี่ยวหลาน! ข้าไปด้วย!” จู่ๆ ก็มีเสียงดังมาจากข้างหลัง
สวีเสี่ยวหลานเงยหน้างามเกลี้ยงเกลาขึ้นมอง เห็นเซวียนหยวนเฉิงขี่กระบี่ตามมา
“อาการของเจ้าไม่เป็นไรหรือ” สวีเสี่ยวหลานถาม
“เจ็บเพียงเล็กน้อย เกิดเรื่องกับนักเรียนในห้อง หัวหน้าห้องไม่สนใจไม่ได้ ไปกันเถอะ ศูนย์รักษาอยู่ไกลจากที่นี่พอสมควร ข้าขี่กระบี่พาเจ้าไป”
เซวียนหยวนเฉิงยิ้มอ่อนโยน
“เช่นนั้นต้องขอรบกวนหัวหน้าห้องด้วย” สวีเสี่
