ถึงความน่ากลัวของดรรชนีวิถีสวรรค์ขึ้นมา…
ครืน!
ฟ้าดินมืดมน ราวกับทั้งบริเวณนี้เหลือเพียงนิ้วที่แฝงด้วยมรรควิถีอันสูงส่ง
หวังเสวียนจ้านเบิกตากว้าง ความน่ากลัวเริ่มฉายบนใบหน้า เขารู้สึกราวกับตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับผู้ยิ่งใหญ่ เขารู้สึกเหมือนตัวเองใกล้จะตายแล้ว!
แม้แต่ตอนที่ประจันหน้ากับเฉินเฉิน เขายังไม่มีความรู้สึกเหมือนเข้าใกล้ความตายอย่างรุนแรงเช่นนี้เลย
กาลเวลาหยุดนิ่ง แม้แต่พลังปราณก็เคลื่อนไหวไม่ได้
ครั้งนี้…
ไม่เหมือนกับครั้งที่สู้กับเฉินเฉิน!
เพราะครั้งนี้ พลังของมันไม่ได้เพ่งเล็งแค่หวังเสวียนจ้าน แต่เป็นโลกทั้งใบ!
ฟ้าดินถล่ม ดวงดาราย้อนกลับ ท่ามกลางความเวิ้งว้าง มีเพียงหนึ่งดรรชนีที่สูงเหนือทุกสิ่ง!
ในจัตุรัสหยกขาว แม้จะมีหน้าจอขวางกั้น แต่นักเรียนหลายหมื่นคนก็สัมผัสได้ถึงอานุภาพที่ชวนให้หยุดหายใจได้อย่างชัดเจน ทำให้หายใจไม่ออกและประหวั่นพรั่นพรึง!
เขตแดนค่ายกลที่ปกคลุมป่าพันหยด ถูกทะลวงจนเกิดเป็นรูขนาดใหญ่ในพริบตา พลังแห่งมรรควิถีหลั่งไหลเข้าไป บรรจบกันที่นิ้วนั้นทั้งหมด
รองผู้อำนวยการอวี้หัวยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สีหน้าตะลึงพรึงเพริด
เซียนพสุธาชางชิงเป็นเหมือนรูปปั้น พูดอะไรไม่ออกแล้วอย่างสิ้นเชิง แต่เกิดความคิดอยากจะคุกเข่าลุงไปขึ้นมาชั่ววูบ
หวังเสวียนจ้านตะลึงงันไปแล้ว น้ำลายไหลออกมาจากปากเขา เนื้อตัวกระดิกไม่ได้ ยืนมองนิ้วนั้นนิ่งๆ
มันเป็นนิ้วที่น่ากลัวยิ่งนัก เพียงเวลาแค่ช
