ป๋ พาข้าวางมาดและโบยบินที!”
“หึ ใช้คำศัพท์ได้เยี่ยม ข้าจะพาเจ้าบินเดี๋ยวนี้แหละ!” ต้าไป๋หมอบลงกับพื้นแล้วพูดว่า “ขึ้นมาเลย โฮ่ง!”
คุณพระ ต้าไป๋บินได้จริงเหรอ!
แม้อันหลินจะตกใจอยู่บ้าง แต่ก็กระโดดขึ้นคร่อมร่างกายอันสูงใหญ่ของต้าไป๋โดยไม่ลังเลอยู่ดี ลูบขนนุ่มลื่นของมันแล้วพูดยิ้มๆ ว่า “เจ้าหมาดื้อ ไปกันเลย!”
“หมาดื้ออะไรกัน ข้าคือต้าไป๋ โฮ่ง!” ต้าไป๋เถียง
จู่ๆ ก็มีพลังแห่งสายลมอันบริสุทธิ์ก่อตัวใต้ร่างของมัน
จากนั้น มันก็เหยียบพายุ เหาะขึ้นฟ้าทันที!
บนเขตแดน เซียนกระบี่มิ่งหยวนมองหนึ่งคนหนึ่งสุนัขที่เหาะเหินเวหา จากนั้นก็เหาะไปไกลขึ้นเรื่อยๆ ตกอยู่ในภวังค์แห่งความเงียบ
สุดท้าย เขาก็รู้แจ้งจากเรื่องนี้ พูดอย่างเบิกบานใจว่า “นี่แหละคือชะตาชีวิต!”
เป็นดังที่คาด เมื่อสิ้นประโยคนี้ ความอัดอั้นตันใจของเซียนมิ่งหยวนก็ได้รับการปลดปล่อย จิตใจของเขาก็สงบลง…
เซียนมิ่งหยวนพยักหน้าเบาๆ ประโยคนี้มันช่างมีประโยชน์จริงๆ สามารถใช้อธิบายทุกเหตุการณ์ที่โชคร้ายได้!
…
บนท้องฟ้าห่างไกล
“ยะฮู้ว สุดยอด!”
อันหลินตะโกนอย่างสุขใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกถึงความสุขของการเหาะเหิน
ตัวของต้าไป๋ใหญ่โตมโหฬาร ซ้ำยังมีอุณหภูมิร่างกายอันอบอุ่น ให้ความรู้สึกปลอดภัยกับเขาอย่างยิ่ง
นั่งอยู่บนหลังของต้าไป๋ เขารู้สึกว่าโรคกลัวความสูงและโรคกลัวความเร็วของตัวเอง ได้รับการบำบัดอย่างใหญ่หลวง
กระบี่เหินเวหาอะไรพรรค์นั้นไปตายเ
