อันหลิน ร้องครวญครางเสียงเบา
อันหลินสังเกตเห็นว่าอาการของต้าไป๋ผิดปกติ ลมหายใจของมันเบาบางยิ่งกว่าเดิม ซ้ำยังมีเลือดทะลักออกจากปากของมัน
“ต้าไป๋ เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม!” อันหลินอุ้มต้าไป๋ขึ้นทันที เพื่อตรวจสอบอาการของมันให้ละเอียด
ไม่รู้เพราะอะไร อันหลินไม่สามารถตรวจสอบสภาพภายในร่างกายของต้าไป๋ได้ ราวกับมีอะไรบางอย่างปิดกั้น
ทำยังไงดี…
ลมหายใจของต้าไป๋รวยรินลงทุกที หากเป็นเช่นนี้ต่อไปมันต้องตายขึ้นมาจริงๆ แน่!
อันหลินกระวนกระวายใจยิ่งนัก เขาใช้พลังเซียนสายรักษาไม่เป็น ทำได้แค่ใช้เศษผ้าช่วยปิดผ้าให้ต้าไป๋ลวกๆ เท่านั้น
แต่หลักๆ แล้วต้าไป๋ช้ำใน ทำแบบนี้ไม่ได้ทำให้อาการบาดเจ็บของมันคลี่คลายลงมากนัก
“อาจารย์! สุนัขตัวนี้จะไม่ไหวแล้ว ช่วยมันหน่อยได้ไหม หรือไม่ก็ส่งมันกลับไปรักษา!”
อันหลินตะโกนต่อเขตแดนเหนือฟ้าสูง เขารู้ว่ามีอาจารย์กำลังจับตามองสถานการณ์ในสนามรบอยู่ตรงนั้น ฉะนั้นจึงทำได้แค่ฝากความหวังไว้กับอาจารย์
แต่ช่างน่าเสียดาย ไม่มีการตอบกลับใดๆ จากเขตแดนกลางอากาศ
อันหลินผิดหวังเป็นอย่างยิ่ง อุ้มต้าไป๋อย่างไม่รู้ควรทำอย่างไรดี
“ต้าไป๋ เจ้ามีอะไรจะสั่งเสียไหม”
อันหลินมองต้าไป๋ที่สะบักสะบอมในอ้อมอก เอ่ยถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย
ต้าไป๋ “…โฮ่ง!”
อันหลิน “…”
อันหลินไปล่ากระรอกมาอีกตัว ยื่นมันให้ต้าไป๋
“ต้าไป๋ กินกระรอกบำรุงร่างกายสักหน่อยเถอะนะ!”
ต้าไป๋ “…”
ต้าไป๋แยกเขี้ยว สะบัดหน้าหนี มันไม่อย
