ง ชายตรงหน้าคนนี้เต็มไปด้วยบาดแผล แต่ลมปราณกลับมหาศาล เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนที่จ้าวหวายหยินจะต่อกรได้
ท่าทางจะเกิดสงครามขึ้นที่นี่ ก่อนที่จ้าวหวายหยินจะมาถึงแล้ว
หลังสงครามสิ้นสุด จ้าวหวายหยินคงคิดจะซ้ำมีด กลับคาดไม่ถึงว่าชายที่บาดเจ็บคนนี้ ยังคงแข็งแกร่งเช่นเดิม จึงทำให้เกิดเหตุการณ์ก่อนหน้านี้
อันหลินวิ่งเข้าไปตรวจดูอาการของต้าไป๋
ลมหายใจของต้าไป๋โรยแรง ร่างของมันเต็มไปด้วยบาดแผล ดูท่าทางจะขยับตัวไม่ได้เสียแล้ว
ลงมือได้โหดเหี้ยมนัก…อีกอย่างต้าไป๋ไม่มียันต์ประเมินผลการรบเสียด้วย หากไม่ใช่เพราะร่างกายของมันค่อนข้างพิเศษ ไม่แน่เมื่อครู่อาจจะคร่าชีวิตของมันไปแล้วก็ได้!
ชายคนนั้นเดินเข้ามาช้าๆ เมื่อเห็นอันหลิน ก็แสยะยิ้มมุมปาก “หลีกไป รอข้าเชือดหมาตัวนี้ก่อน ค่อยมาจัดการเจ้า!”
อันหลินสูดหายใจเข้าลึก ค่อยๆ ลุกขึ้นช้าๆ ยืนขวางอยู่หน้าต้าไป๋นิ่ง
ชายหนุ่มเห็นฉากนี้เข้า ก็ออกอาการชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ฉีกยิ้มอำมหิตออกมา “ได้ ในเมื่อเจ้าอยากตายไว เช่นนั้นข้าก็จะสงเคราะห์ให้!”
“อันหลิน ปีหนึ่งห้องหนึ่ง ฝากเนื้อฝากตัวด้วย!” น้ำเสียงของอันหลินเย็นเยียบ พูดขึ้นมานิ่งๆ
“อ๋อ เจ้าคืออันหลิน ‘เด็กเส้นที่เส้นใหญ่ที่สุด’ คนนั้นเองหรือ”
ชายหนุ่มฮึกเหิมขึ้นมาโดยพลัน ประเมินอันหลินที่อยู่ตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า พยักหน้าเล็กน้อย “อืม ไม่ได้เหลาะแหละอย่างที่เล่าลือกัน อย่างน้อยเจ้าก็มีความกล้าจะเผชิญหน
