ยะของบางนิกายดูถูกดูแคลน ใส่ร้ายป้ายสีต่างๆ นานา
และมีจุดที่ระเบิดพลังเหมือนกัน เช่นห้าปีให้หลัง เซียนกระบี่หลิงเซียวหวนกลับมาอย่างแข็งแกร่ง
แค่กระบี่เดียว ก็ข่มขวัญหนึ่งสำนักได้ ทำเอาอัจฉริยะที่เคยเยาะเย้ยเขา ตกใจจนฉี่ราด
เรื่องเล่าต่างๆ มากมาย บอกเล่าได้น่าสนใจยิ่งนัก ทำให้นักเรียนทั้งห้องอุทานออกมาไม่ขาดสาย แม้แต่อันหลินก็มีความรู้สึกเหมือนกำลังฟังนิยายบำเพ็ญเซียน
ตอนหลัง คล้ายว่าอาจารย์ที่ปรึกษาจะรู้ตัวแล้วว่าคาบเรียนนี้ ถูกเขาพาออกทะเลไปไกลหนึ่งหมื่นแปดพันลี้แล้ว จึงรีบใช้คำว่า ‘จะเห็นได้ว่า หนทางแห่งการบำเพ็ญเซียนลดเลี้ยวเคี้ยวคด เต็มไปด้วยความตื่นเต้น พวกเราจะหมดกำลังใจง่ายๆ ไม่ได้ อย่าถอดใจง่ายๆ!’ วกกลับเข้าเรื่อง
จากนั้น เซียนกระบี่หลิงเซียวก็ทำหน้าจริงจัง เริ่มพูดถึงวิธีและทักษะในการวางค่ายกล
ข้างล่างมีเสียงโอดครวญดังไม่ขาดสาย หลายคนแสดงอาการผิดหวัง
เห็นได้ชัดว่าทุกคนชอบให้อาจารย์ที่ปรึกษาเล่าเรื่องมากกว่า ไม่ใช่สอนหนังสือ…
ถึงเวลาเลิกเรียนโดยไม่รู้ตัว
นักเรียนทยอยออกจากห้องเรียน แต่อันหลินกลับใช้โอกาสนี้ เดินเข้ามายืนข้างสวีเสี่ยวหลานพร้อมกับเผยรอยยิ้มเอาใจ
“เซียนหญิงหลานหลาน วันนี้ข้าทำผิดไปแล้ว ข้าขอโทษ” อันหลินก้มหน้าก้มตา พูดอย่างรู้สึกผิด
สวีเสี่ยวหลานเหลือบมอง ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ “แค่นี้หรือ”
อันหลินสะอึก ตะโกนในใจว่า ‘เจ้าอยากให้ข้าทำอย่างไรอีก’
แน่นอนว่า ตอนนี้อ
