ดยตรง
สวีเสี่ยวหลานนึกถึงบทสนทนาก่อนหน้านี้ อันหลินเคยบอกนางว่า เพราะเหตุผลบางประการ เขาต้องเอาชนะคนที่มีระดับพลังยุทธ์สูงกว่าเขา
“ได้สิ เจ้าบอกมาเลย จะสู้อย่างไร” สวีเสี่ยวหลานกลับเอ่ยปากถาม ไม่ถือสาหากต้องช่วยอันหลิน
ความสามารถอย่างอันหลิน ไม่มีทางเอาชนะนางได้แน่นอน
อันหลินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “เจ้าประมือกับข้าหลายๆ ที ขอแบบรุนแรงมาก จากนั้นเจ้าก็ล้มลงไป ตะโกนยอมรับความพ่ายแพ้ของตัวเอง”
“ได้ มาเลย” สวีเสี่ยวหลานพยักหน้าตกลง
อันหลินใช้พลังทั้งร่างกาย กระทืบพื้นอย่างแรง ปล่อยฝ่ามือออกไปปะทะกับสวีเสี่ยวหลานที่อยู่ตรงหน้า
สวีเสี่ยวหลานก็ยื่นมือออกไป สองฝ่ามือปะทะกับ มีกระแสบ้าระห่ำระเบิดทันที
อันหลินถูกสะเทือนจนถอยกรูด แต่สวีเสี่ยวหลานกลับยืนนิ่งไม่ขยับอยู่ที่เดิม
“เอาอีก!” อันหลินจู่โจมอย่างเกรี้ยวกราดอีกครั้ง ฝ่ามือสองข้างกลายเป็นภาพลวงตา โจมตีสวีเสี่ยวหลานอย่างต่อเนื่อง
หลังสวีเสี่ยวหลานประมือกับอันหลินหลายครั้งแล้ว จู่ๆ ก็ร้องเสียงอ่อน ล้มลงบนพื้น
“โอ๊ย! ท่านเซียนอันหลินฝีมือแกร่งกล้า ข้าน้อยยินดีรับความแพ้พ่ายแต่โดยดี!”
สวีเสี่ยวหลานทำหน้าลำบากใจ มองอันหลินด้วยท่าทางน่าสงสาร
ฉากนี้ของนางแสดงได้สมจริงสมจัง ทำให้อันหลินเกิดความรู้สึกเหมือนเอาชนะนางได้จริงๆ
ทักษะการแสดงแบบนี้ หากไปโลกมนุษย์คงได้รางวัลออสการ์แน่นอน!
อันหลินนับถือฝีมือการแสดงของสวีเสี่ยวหลานอย่างแท้จริง แต่ตอ
