ามหยาดเยิ้มคนหนึ่งยืนอยู่ข้างเขา มือถือตำราสอน กำลังมองเขาด้วยความโมโห
“เอ๊ะ ควรจะเป็นลุงวัยกลางคนไม่ใช่หรือ ทำไมถึงกลายเป็นพี่สาวคนสวยไปได้ล่ะ” ตอนนี้อันหลินยังคงมึนหัว จึงเผลอโพล่งออกมา
สิ้นประโยคนี้ ในห้องก็หัวเราะลั่นขึ้นมาอีกครั้ง
สวีเสี่ยวหลานนั่งกุมขมับข้างอันหลิน หันหน้าไปอีกทาง ไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่านางกับอันหลินรู้จักกัน
“น้องชายคนนี้ปากหวานไม่หยอกเลย” ผู้หญิงคนนั้นมองอันหลินเหมือนจะขำก็ไม่เชิง
อันหลินสะดุ้ง คราวนี้เขาเพิ่งได้สติ รู้ว่าตัวเองพลั้งปากเสียแล้ว
ยังไม่ทันได้เอ่ยคำขอโทษ หัวของเขาก็ถูกทุบอย่างแรงอีกครั้ง
อันหลินมึนหัวตาลาย วิงเวียนศีรษะ หัวเขาปูดเพิ่มมาอีกหนึ่งที่
“จำไว้ให้ดี หากครั้งหน้าเจ้าละเมอตอนหลับในคาบเรียนของข้าอีกล่ะก็ ข้าจะโยนเจ้าออกไปจากห้อง!” หญิงงามเย้ายวนคนนั้นพูดอย่างดุดัน
จู่ๆ ก็มีพลังน่ากลัวกระจายออกมาจากตัวนาง ปกคลุมอันหลิน ทำให้เขาสั่นไปทั้งตัว
“อาจารย์ ข้าสาบานว่า จะไม่มีครั้งหน้าอีกแน่นอน!” อันหลินพยักหน้ารัวๆ ปานลูกไก่จิกข้าว
ไม่นานปัญหาเล็กๆ ของคาบเรียนนี้ก็สงบลง อาจารย์หญิงถ่ายทอดวิชาของนางต่อ เหล่าลูกศิษย์ก็กลับเป็นปกติอย่างรวดเร็วแล้วเริ่มตั้งใจฟัง
“นี่ๆ สวีเสี่ยวหลาน เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นหรือ” อันหลินกระซิบถามสวีเสี่ยวหลานที่นั่งอยู่ข้างๆ
หากว่าทำได้ล่ะก็ สวีเสี่ยวหลานไม่อยากคุยกับอันหลินตอนนี้เลยจริงๆ…
ทว่าดวงตากลมโตของอันหลินที่กำลั
