หลงเฉินมองตามร่างบางของเด็กสาวนางนั้นไปพลันก็เหลือกตาดำขึ้นอย่างเอือมระอา จากนั้นเขาก็หันกายแล้วเดินตรงไปยังห้องหับของมารดาอย่างรวดเร็ว ตลอดรายทางที่เขาเดินผ่านไปภายในโสตประสาทก็บังเกิดความคิดอันว้าวุ่นไหลเวียนเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน เรื่องราวเมื่อวานก่อนไม่ใช่เรื่องที่เล็กน้อยเลย ต้องทำอย่างไรจึงจะไม่ทำให้มารดาต้องทุกข์ร้อนใจ
เมื่อหลงเฉินมาถึงห้องของมารดา ยังไม่ทันจะก้าวเท้าเข้ามายังภายใน ก็ถูกมารดาก็จ้องด้วยสายตาอาฆาต แล้วกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงดุดันว่า “เจ้าเด็กโสโครก ยังไม่รีบเข้ามาให้เร็วอีก”
แย่แล้ว เกรงว่าคงจะไม่มีกวอจื่อ (果子) ให้ทานเสียแล้ว หลงเฉินบังเกิดความขมขื่นขึ้นมาภายในจิตใจ ตลอดรายทางที่เดินมานั้นไม่อาจคิดหาข้ออ้างที่ดีขึ้นมาได้เลยแม้แต่ข้อเดียว
*果子 ขนมหวานที่ทำจากผลไม้
แต่ทว่าฮูหยินหลงกลับกล่าววาจาเพื่อรั้งหลงเฉินเอาไว้ แล้วชี้นิ้วไปยังโต๊ะตัวหนึ่งที่มีรูปเหมือนของหญิงงามกองอยู่อย่างท่วมท้น แล้วกล่าวขึ้นมา
“เฉินเอ๋อ หญิงสาวทั้งสิบเก้านางนี้ต่างก็ถูกคัดมาจากหญิงงามนับร้อยคนด้วยสายตาของข้าที่พิจารณาอย่างพิถีพิถันแล้ว
