“เจ้าทราบหรือไม่ว่าเหตุใดข้ากับเว่ยชางจึงไม่อาจอยู่ร่วมกัน ราวกับเป็นเพลิงและวารีที่ไม่สามารถมาบรรจบพบเจอกันได้?”
หลงเฉินสะดุ้งตัวโยนเมื่อปรมาจารย์หวินฉีเอ่ยถามออกมาเช่นนั้น แม้เขาอยากจะทราบเป็นอย่างมาก แต่คิดว่าเรื่องส่วนตัวเช่นนี้ย่อมไม่ควรที่จะเอ่ยถามออกไป ไม่คิดไม่ฝันว่าปรมาจารย์หวินฉีกลับกล่าวออกมาก่อนราวกับอ่านความคิดของเขาได้อย่างไรอย่างนั้น
ปรมาจารย์หวินฉีได้เล่าเรื่องราวในอดีตให้หลงเฉินได้รับฟัง เขาและเว่ยชางเคยเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนักกันมาก่อน อาจารย์ของพวกเขานั้นเคยรับศิษย์เอาไว้ในการดูแลอยู่ทั้งหมดสามคน
นอกจากหวินฉีและเว่ยชางแล้วก็ยังมีศิษย์ที่เป็นสตรีอีกนางหนึ่ง นางผู้นั้นก็คือภรรยาของหวินฉี หญิงสาวผู้ที่ปรากฏตัวอยู่ในภาพวาดที่หลงเฉินเคยเห็นเมื่อก่อนหน้า หญิงสาวที่มีใบหน้าที่ละม้ายคล้ายคลึงกับเซี่ยปายฉือถึงเก้าส่วน
อาจารย์ของพวกเขาได้รับการยกย่องให้เป็นนักบุญอันสูงส่งผู้หนึ่งในยุคสมัยนั้น เมื่ออาจารย์ผู้นั้นย่างเข้าสู่ช่วงบั้นปลายของชีวิตก็ได้รับพวกเขาทั้งสามเป็นศิษย์เพื่อถ่ายทอดวิชาหลอมโอสถให้
